វិយោគកថានៃមរណភាពរបស់លោក រាជ សម្បត្តិ

by Neth Pheaktra on Thursday, May 12, 2011 at 11:15am

កាលពី៤៦ ឆ្នាំមុន គឺនៅឆ្នាំ ១៩៦៥ ទារកម្នាក់មានភេទប្រុស បានចាប់ប្រសូតមកនៅក្នុងក្រុមគ្រួសារត្រកូលកសិករ

មួយនៅលើទឹកដីខេត្តស្វាយរៀង។ ទារកម្នាក់នោះត្រូវបានឱពុកម្តាយ និងសាច់ញាតិរបស់ខ្លួនដាក់ឈ្មោះថា រាជ សម្បត្តិ។ ទារក រាជ សម្បត្តិ បានចម្រើនវ័យកាន់តែលឿន និងក្លាយជាកុមារម្នាក់ដ៏ឈ្លាតវៃ និងគួរជាទីស្រលាញ់របស់អស់ញាតិសន្តាន នៅក្នុង

ស្រុក។ កុមារា រាជ សម្បត្តិ ក៏ដូចជាកុមារជាច្រើនទៀតនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា បានឆ្លងកាត់របបខ្មែរក្រហម ដែលបានដឹកនាំប្រទេស ឆ្ពោះទៅរកភាពអន្តរាយចន្លោះពីថ្ងៃទី ១៧ មេសា ឆ្នាំ ១៩៧៥ ដល់ថ្ងៃទី ៦ ខែមករា ឆ្នាំ ១៩៧៩។

ភាពឈឺចាប់ ខ្លោចផ្សា អត់អាហារបានរួតរឹតកុមារា រាជ សម្បត្តិ ដែលកំពុងស្ថិតនៅក្នុងវ័យមួយតម្រូវការការសិក្សា និង ម្ហូបអាហារព្រមទាំងការថែទាំរក្សាពីមាតាបិតារបស់ខ្លួន។ កុមារាសម្បត្តិ ត្រូវបានពង្រាតពីឪពុកម្តាយ ស្ថិតនៅក្នុងកងកុមារធ្វើការ ងារគ្មានស្រាកស្រាន្ត។ កុមារសម្បត្តិ មានរូបស្គមស្គាំ ប៉ុន្តែស្មាមញញឹមដ៏ស្រស់គួរជាទីទាក់ទាញ និងស្នាមញញឹមដ៏បរិសុទ្ធក្នុងនាម ជាមនុស្សស្លូតត្រង់ និងស្មោះសនៅតែស្ថិតក្នុងក្រអៅបេះដូវរបស់កុមាររូបនេះជានិច្ច។ ភាពសោកសង្រេងនៅក្នុងជីវិតរបស់លោក ហើយមិនអាចបំភ្លេចបានអស់មួយជីវិតលោក គឺការបាត់បង់ឪពុកម្តាយជាអ្នកមានមហាករុណគុណចំពោះលោក ដោយសារតែ

ក្រុមខ្មែរក្រហមបានប្រល័យជីវិតលោកទាំងពីរគ្មានត្រាប្រណី។

កុមារារាជ សម្បត្តិ ព្រមទាំងបងប្អូនរបស់លោកបានក្លាយជាកុមារកំព្រា រស់នៅដោយពឹលើខ្លួនឯង និងការជួយផ្តល់ការ គាំទ្រពីសំណាក់សាច់ញាតិ និងពលរដ្ឋមួយចំនួន។ ក្រោយរំដោះថ្ងៃ ៧ មរា ឆ្នាំ ១៩៧៩ កុមារា រាជ សម្បត្តិ បានធ្វើដំណើរមក

ទីក្រុងភ្នំពេញ។ កុមារាសម្បត្តិ បានព្យាយាមតស៊ូ ជម្នះនូវរាល់ឧបសគ្គទាំងឡាយនៅក្នុងជីវិត។ កុមារសម្បត្តិ បានចម្រើនវ័យ បាន បន្តការសិក្សារបស់ខ្លួនចេញពីសាលាបឋមសិក្សាវត្តភ្នំ ហើយបានបញ្ចប់ការសិក្សាទុតិយភូមិនៅឆ្នាំ ១៩៨៧ នៅវិទ្យាល័យព្រះ

ស៊ីសុវត្ថិ។ កំពុងសិក្សា លោករាជ សម្បត្តិ បានបើកបង្រៀនភាសាបរទេសក្រៅម៉ោង គឺនៅសាលាក្រោយវាំង។ ជាគ្រូភាសាអង់

គ្លេស លោកបានបង្ហាត់បង្រៀនមនុស្សជាច្រើនឲ្យចេះសរសេរ និងនិយាយភាសាអង់គ្លេស។ យុវជនរាជ សម្បត្តិ បានក្លាយទៅ គ្រូបង្រៀនភាសាអង់គ្លេសយ៉ាងស្ទាត់ជំនាញ។

ជីវិតលោក រាជ សម្បត្តិ បានឆ្លងកាត់នូវឧបសគ្គ និងការតស៊ូយ៉ាងខ្លាំង។ លោកឆ្លងកាត់ជាជីវិតក្មេងវត្ត និងបានហែល កាត់នូវការតស៊ូដ៏ច្រើនអនេកដូចជារត់កងឌុបជាដើម។ លោករាជ សម្បត្តិ បានរក្សាទុកនូវអនុស្សាវរីយ៍ជូរចាត់ និងផ្អែមល្ហែមនៅក្នុង

ជីវិតរបស់លោកជានិច្ច និងតែងតែលើកឡើងពីជីវិតតស៊ូរបស់លោកប្រាប់ដល់ក្មេងជំនាន់ក្រោយ។ លោកក៏តែងតែរម្លឹកឡើងវិញពី

អតីតកាលរបស់លោក ជាមួយនឹងមិត្តភក្តិដទៃទៀតដែលបានស្គាល់គ្នា និងរៀនជាមួយគ្នាតាំងពីកុមារភាពម្ល៉េះ។ លោករាជ សម្បត្តិ បានក្លាយជាមនុស្ស ម្នាក់មានប្រជាប្រិយភាពដោយសារតែការនិយាយរឿងកំប្លែងរបស់លោកមិនចេះរីងស្ងួតនិងភាពក្រមិចក្រមើម

របស់លោក រួមនឹង ភាពស្រស់ស្រាយ និងរាក់ទាក់ចំពោះមនុស្សគ្រប់រូប។ លោកបានរក្សាទុកនូវរបស់ចាស់ៗដែលលោកបានប្រើ ប្រាស់ពីមុនមកក្នុងនោះមានកងមួយ ដែលលោកបានជិះវាតាំងពីក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៩៨០ម្ល៉េះ។ លោករាជ សម្បត្តិ បានមនុស្ស

ស្រលាញ់របស់ប្រើប្រាស់របស់ខ្លួន និងភ្ជាប់ខ្លួនទៅនឹងរបស់ទាំងនោះ ដោយចាត់ទុកថា ជាផ្នែកមួយនៃជីវិតរបស់របស់លោក។

ក្រោយពីសម័យអ៊ុនតាក់ និងការរៀបចំការបោះឆ្នោតនៅឆ្នាំ ១៩៩៣ យុវជនរាជ សម្បត្តិ បានបន្តការសិក្សាផ្នែកសារ

ព័ត៌មាននៅសាកលវិទ្យាល័យជូឡា ឡុងកន។ បន្ទាប់មក លោកបានសិក្សាជំនាញផ្នែកទំនាក់ទំនងសាធារណៈ សារគមនាគមន៍ និងវិជ្ជាជីវៈសារព័ត៌មាននៅសាកលវិទ្យាល័យរដ្ឋកាលីហ្វ័រនីញ៉ា។ លោកបានធ្វើការសិក្សានៅប្រទេសឥណ្ឌា និងទទួលការបណ្តុះ បណ្តាលផ្នែកជំនាញសារព័ត៌មាននៅបរទេសជាច្រើនថែមទៀត។ លោកបានបម្រើការងារអាជីពជាអ្នកកាសែតអស់រយៈពេលជាង ២០ ឆ្នាំ ដោយបានធ្វើជាអ្នកឆ្លើឆ្លងព័ត៌មានអន្តរជាតិធំៗជាច្រើនប្រចាំប្រទេសកម្ពុជា។ លោកបានលាចេញពីជីវិតជាអ្នកកាសែត

មកជាអ្នកនាំពាក្យអង្គជំនុំជម្រះវិសាមញ្ញក្នុងតុលាការកម្ពុជានៅដើមឆ្នាំ ២០០៦ ហើយក្រោយមកបានក្លាយជាប្រធានផ្នែកិច្ចការ សាធារណៈនៃសាលាក្តីចម្រុះកម្ពុជា អង្គការសហប្រជាជាតិនេះ។

លោករាជ សម្បត្តិ ទាំងក្នុងអាជីព និងក្នុងជីវិតឯកជនរបស់លោកបានទទួលនូវការគោរពដ៏ជ្រៀលជ្រៅបំផុត។ ជាមួយ

នឹងសមត្ថភាព ភាពរាក់ទាក់ស្រស់ស្រាយរបស់លោក ទាំងមិត្តភក្តិ និងមិត្តរួមអាជីពបានទទួលស្គាល់លោកថា ជាមនុស្សដ៏ស្លូត ត្រង់់ និងដ៏ល្អប្រពៃម្នាក់ប្រកបដោយធម៌ព្រះពុទ្ធនៅក្នុងខ្លួន។ លោកចូលចិត្តលេងសើចសប្បាយ និងជាអ្នកចូលចិត្តសិល្បៈកម្សាន្ត។ នៅក្នុងផ្ទះរបស់គាត់ លោករាជ សម្បត្តិ បានរក្សាទុកនូវស្គរ និងគ្រឿងភ្លេងជាច្រើនទៀត។ ការតុបតែងផ្ទះជាលក្ខណៈធម្មជាតិគឺ ជាចំណង់ចំណូលចិត្តរបស់លោក។ នៅពេលសម្រាក លោកតែងតែហៅលេងជាមួយសត្វសារិកាកែវរបស់លោក ជាមួយនឹង

សំឡេងគ្រលួច។ លោករាជ សម្បត្តិ ជាមនុស្សម្នាក់ដែលកាន់ខ្ជាប់ព្រះពុទ្ធសាសនា ដោយសារលោកក៏ជាអតីតក្មេងវត្តម្នាក់។

មនុស្សទូទៅបានស្គាល់លោកយ៉ាងច្បាស់តាមរយៈកិច្ចការនៅសាលាក្តីខ្មែរក្រហម។ លោករាជ សម្បត្តិ បានធ្វើឲ្យប្រជា ពលរដ្ឋរាប់សែន លាននាក់យល់ដឹងពីដំណើរការជំនុំជម្រះសាលាក្តីខ្មែរក្រហម ដោយធ្វើការពន្យល់នៅពេលពលរដ្ឋធ្វើទស្សនកិច្ច នៅសាលាក្តីខ្មែរក្រហមផង និងលោករួមនឹងក្រុមការងារបានចុះទៅកាន់ខេត្តនានាក្នុងប្រទេសកម្ពុជា។ លោករាជ សម្បត្តិ ក៏ជា អ្នក បណ្តុះបណ្តាលអ្នកសារព័ត៌មានដ៏ច្រើនដែរ។ សិស្ស និស្សិត រួមនឹងអ្នករួមអាជីពតែងតែឲ្យតម្លៃលើរូបលោក និងចាត់ទុករូបលោក រាជ សម្បត្តិ ជាមនុស្សម្នាក់មានការអប់រំខ្ពស់ និងជាធនធានមនុស្សដ៏មានតម្លៃម្នាក់សម្រាប់ប្រទេសជាតិ។ លោកជាកម្លាំងចលករ មួយជួយផ្លាស់ប្តូរមុខមាត់នៃវិស័យសារព័ត៌មាននៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា។ ការស្រលាញ់រាប់អានចំពោះលោករាជ សម្បត្តិ មិនត្រឹមតែ មានជាមួយនឹងជនជាតិខ្មែរដូចគ្នានោះឡើយ ប៉ុន្តែការស្រលាញ់នេះ បានដិតជាប់នៅក្នុងចិត្តរបស់ជនបរទេសទាំងឡាយដែលបាន ស្គាល់លោករាជ សម្បត្តិ។ លោកសម្បត្តិ គឺជាមនុស្សម្នាក់ដែលគិតពីសុខទុក្ខរបស់អ្នកដទៃ ជាងសុខទុក្ខរបស់ខ្លួនឯង។ លោកជា មនុស្សចិត្តបុណ្យ រាប់អានមនុស្សដោយស្មោះសបំផុត។

អំពើល្អរបស់លោកសម្រាប់មនុស្សជាតិ និងប្រជាជាតិខ្មែរ គឺជាអ្វីដែលមនុស្សគ្រប់រូបចងចាំមិនភ្លេច គឺការជួយធ្វើឲ្យពល រដ្ឋទាំងអស់យល់ដឹងពីដំណើរការជំនុំជម្រះលើអតីតមេដឹកនាំខ្មែរក្រហម។ លោកបានថ្លែងប្រាប់ខ្ញុំនាពេលមួយថា លោកមិនមាន

ការគំគួនអ្វីឡើយចំពោះមេដឹកនាំខ្មែរក្រហម។ អ្វីដែលលោកធ្វើគឺធ្វើដើម្បីនាំមកនូវយុត្តិធម៌សម្រាប់ប្រជាជាតិខ្មែរទាំងមូល គឺមិន មែនដើម្បីសងសឹកនឹងអតីតមេដឹកនាំខ្មែរក្រហម ដែលធ្វើឲ្យឪពុកម្តាយរបស់លោកស្លាប់បាត់បង់ជីវិតឡើយ។ នេះគឺជាចិត្តបុណ្យ របស់អ្នកកាន់ព្រះពុទ្ធសាសនាពិតប្រាកដម្នាក់ដែលលោករាជ សម្បត្តិមាន។

ភាពសកម្មនៅក្នុងការងារបម្រើជាតិ និងគ្រួសារបស់លោករាជ សម្បត្តិ បានបញ្ចប់ទៅដោយមិនអស់ចិត្តសម្រាប់មនុស្ស ទូទៅដែលស្គាល់ និងរាប់អានលោក។ លោក រាជ សម្បត្តិ មានអាយុ ៤៦ ឆ្នាំ ជាប្រធានផ្នែកកិច្ចការសាធារណៈនៃអង្គជំនុំជម្រះវិសាមញ្ញក្នុងតុលាការកម្ពុជា ដែលបានទទួលរងនូវជំងឺលើសឈាមធ្ងន់ធ្ងរ ត្រូវបានមច្ចុរាជផ្តាច់ផ្តិលជីវិតរបស់លោកនៅវេលាម៉ោង ៨ និង ៤៥ នាទីថ្ងៃទី១១ ខែឧសភា ឆ្នាំ ២០១១ នៅមន្ទីរពេទ្យកាល់ម៉ែត បន្ទាប់ពីក្រុមគ្រូពេទ្យបានព្យាយាមក្នុងការជួយសង្គ្រោះ

អាការៈជំងឺដ៏ធ្ងន់ធ្ងររបស់លោក។

លោក រាជ សម្បត្តិ មានបញ្ហាលើសឈាម កាលពីល្ងាចថ្ងៃទី ១០ ខែឧសភា វេលាម៉ោង ៤ និង ៣០ នាទីរសៀល នៅពេលលោកកំពុងបំពេញការងារ។ លោកត្រូវបញ្ជូនពីសាលាក្តីមកកាន់មន្ទីរពេទ្យកាលម៉ែតដើម្បីធ្វើការសង្គ្រោះបន្ទាន់។ បើតាមក្រុមគ្រូពេទ្យ ដោយសារតែស្ថានភាពលើសឈាមរបស់លោកមានសភាពធ្ងន់ធ្ងរ បានធ្វើឲ្យលោក រាជ សម្បត្តិ ដាច់សរសៃឈាមនៅក្នុងខួរក្បាល។ លោក រាជ សម្បត្តិ បានសម្រាន្តស្តូកស្តឹងមិនទាន់ដឹងខ្លួនចាប់តាំងពីលោកទទួលរងជំងឺលើសឈាម ហើយលោកត្រូវបានក្រុមគ្រូពេទ្យបន្តដកដង្ហើមដោយមានខ្យល់អុកស៊ីសែនជាជំនួយ។

ក្រុមគ្រូពេទ្យទាំងជាតិ និងបរទេសបានខិតខំជួយសង្គ្រោះលោក ដោយមានគម្រោងបញ្ជូនលោកទៅព្យាបាលនៅទីក្រុង បាងកក ប៉ុន្តែដោយសារតែស្ថានភាពសុខភាពរបស់លោកមិនអំណោយផលដល់ការបញ្ជូនទៅព្យាបាលនៅក្រៅប្រទេសឡើយ។ ក្តី សង្ឃឹមលើរូបលោកបានធ្លាក់ចុះ ទីបំផុតលោករាជ សម្បត្តិ ដែលមនុស្សទូទៅបានស្គាល់ និងទទួលស្គាល់ពីប្រសិទ្ធភាពការងាររបស់លោក តាមរយៈកិច្ចការនៅសាលាក្តីខ្មែរក្រហម បានលាចាកលោកនេះ ដោយបន្សល់ទុកនូវភាពអលោះអាល័យសម្រាប់ក្រុមគ្រួសារ មិត្តភក្តិ រួមអាជីព និងប្រជាពលរដ្ឋរួមជាតិរបស់លោក។ លោករាជ សម្បតិ្ត បានលាចាកលោកនេះទាំងមិនបាននិយាយអ្វី មួយម៉ាត់ទៅកាន់កូនៗជាទីស្រលាញ់របស់លោក និងភរិយាលោកឡើយ។

«ពេលនេះ បងចប់ហើយ»។ នេះគឺជាពាក្យសម្តីចុងក្រោយដែលលោករាជ សម្បត្តិ បានបន្លឺឡើងនៅពេលដែលលោក ទទួលរងនូវការវាយឡុកយ៉ាងខ្លាំងពីការឡើងសម្ពាធឈាម។ សម្តីចុងក្រោយរបស់លោកធ្វើឲ្យមនុស្សទូទៅនឹកគិត អាណិតខ្លោច ចិត្តចំពោះមនុស្សម្នាក់ដែលមានសមត្ថភាពនៅក្នុងសង្គម ជាឪពុកដ៏ល្អនៅក្នុងគ្រួសារ ជាបប្រុសដ៏ល្អសម្រាប់ប្អូនៗទាំងឡាយ ជាសហសេវិកដ៏ស្មោះត្រង់សម្រាប់មិត្តរួមការងារ និងជាមិត្តភក្តិដ៏ស្មោះសចំពោះមិត្តពីកុមារភាព។

នៅពេលនេះ លោករាជ សម្បត្តិ ដ៏មានប្រជាប្រិយភាព បានក្លាយជាសាកសព គ្មានព្រលឹង មិនអាចនិយាយមកកាន់

យើងទាំងអស់គ្នាបានទៀតឡើយ មិនអាចសប្បាយរីករាយក្រោយពីសម្រាកការងារជាមួយយើងទៀតទេ ហើយក៏មិនអាចចែក រម្លែកមីឆា និងម្ហូបអាហារជាមួយគ្នា និងចែកគ្នាច្រៀងកម្សាន្តសប្បាយ ពេលសម្រាកពីការងារ និងចែករម្លែកបទពិសោធក្នុងការងារ ជាមួយយើងទៀតហើយ។ លោករាជ សម្បត្តិ បានបន្សល់ទុកនូវតែស្នាមញញឹមសម្រាប់យើងទាំងអស់គ្នា និងគ្មានមិនអាចឆ្លើយ តបជាមួយនឹងការផ្តោះផ្តងរបស់យើងទៀតឡើយ។ លោកបន្សល់នូវក្តីស្រលាញ់ និងភាពស្មោះត្រង់របស់លោកចំពោះជាតិ គ្រួសារ និងមិត្តភក្តិពីថ្ងៃនេះតទៅ។

មិត្តភក្តិរួមអាជីពជាអ្នកសារព័ត៌មានទាំងអស់ សូមចូលរួមមរណទុក្ខចំពោះក្រុមគ្រួសារសពរបស់លោករាជ សម្បត្តិ និងសូម បួងសួងឲ្យវិញ្ញាណខ្កន្ធលោកទៅកាន់សុគតិភព និងឆាប់យោងចាប់កំណើតសាជាថ្មី។ រូបំ ទុក្ខំ អនិច្ចំ អនត្តា។ សូមលោក

រាជ សម្បត្តិ បានសេចក្តីសុខជារៀងរហូត ពួកយើងខ្ញុំនៅនៅខាងក្រោយចងចាំជានិច្ចចំពោះរូបលោក។ គ្មានអ្វីសោកសៅ និងក្តុក ក្តួលជាងការបាត់បង់អ្នកដែលជាទីស្រលាញ់របស់ខ្លួនឡើយ!

Former AFP journalist Reach Sambath dies

(AFP) – 15 hours ago

PHNOM PENH — Reach Sambath, a Khmer Rouge genocide survivor whose remarkable career took him from street vendor to AFP correspondent and finally spokesman of Cambodia’s war crimes court, has died from a stroke. He was 47.

The ever-smiling reporter covered some of the pivotal moments in Cambodia’s blood-stained history for AFP, including the death of Pol Pot, the first post-regime election and the Khmer Rouge’s final days.

As a child Sambath was forcibly moved from his home in eastern Cambodia to the north.

When the regime fell he walked hundreds of kilometres (miles) home and later eked out a living selling ice on street corners and ferrying passengers around Phnom Penh on a bicycle.

After winning a scholarship to India he joined AFP in 1991 and helped rebuild its presence in the country after Khmer Rouge rule and Vietnamese occupation, braving difficult and dangerous conditions in a nation traumatised by decades of bloodshed.

He left the agency in 2003 and went on to teach journalism before working as a spokesman for the UN-backed war crimes court, which in its landmark first case sentenced former prison chief Kaing Guek Eav to 30 years in jail in July.

“In many ways he embodied the resurrection of his country,” said Philippe Agret, a former AFP Bangkok bureau chief, who praised Sambath’s “kindness and generosity”.

He added: “Starting from scratch and with the help of the international community, he educated and guided a new generation of journalists, many of whom were born during the Pol Pot years.”

Led by “Brother Number One” Pol Pot, who died in 1998, the Marxist Khmer Rouge regime emptied cities in the late 1970s in a bid to create an agrarian utopia, killing up to two million through starvation, overwork and genocide.

Sambath himself was not spared the horrors of the Khmer Rouge years and lost many family members during the regime, including both parents. He is survived by his wife Chhoy Chanthy and their three children.

“His personal journey, from the terror of the killing fields to his years as an AFP correspondent and finally as spokesman at the Khmer Rouge trial, is an incredible story of the triumph of courage and determination over the darkest forces of humanity,” said Eric Wishart, AFP Asia Pacific regional director.

Reach Sambath, 1964-2011

May 12, 2011 from http://the-diplomat.com

As a war correspondent, Reach Sambath was among the bravest. Throughout the 1990s, he earned his stripes as the journalist ‘who got on the chopper first’ when Cambodia’s warring factions went into battle. Later on, he emerged alongside his most affable compatriots as his country began stitching together a peace. Sambath, sadly, passed away Wednesday after a massive stroke. He was 47 (we think).

When I began as bureau chief for Agence France-Presse (AFP) in Cambodia on July 1, 2001, Sambath’s exploits had already lent him an air of superiority. With his great friend Ker Munthit at Associated Press, the pair had formed the formidable local backbone of the international press corps in Cambodia. They survived the Khmer Rouge, and got themselves educated in Cambodia and abroad before going on to tell the noble truth.

By the time I arrived, Sambath had just returned from the United States where he had completed a scholarship for advanced journalists at Columbia University. He held the best contact book in Cambodia and a love for the job that was unsurpassed, matched only by the size of his big Khmer heart.

On only our third day on the job together, a bomb was detonated inside the Hong Kong Hotel on Monivong Boulevard. It was a wet and miserable day and Monivong was then a bog of red clay. We arrived just minutes before a second bomb went off about 130 feet away.

Sambath didn’t flinch as others dropped into the mud. Fastidiously clean, the idea of ruining a perfectly pressed shirt just wasn’t acceptable to him. Two people were dead and another seven wounded. Quickly and calmly, Sambath led our small group to shelter in case there was a third bomb.

Such stories were common among my predecessors Matthew Lee, who helped build the roof on Sambath’s family home, and Sheri Prasso, who initially hired him back in 1992.

That calmness, however, often masked a heightened sensitivity.

At times, Sambath was deeply frustrated by the asinine coverage of Cambodia that was occasionally offered by journalists looking for a sensational headline to please an editor and a by-line from the Killing Fields to appease his or her ego.

The same could be said for editors in Hong Kong and Bangkok, who liked to think Cambodia was simply an extension of Thai foreign policy and were prone to making horribly wrong assumptions. That thinking is evident in the coverage of the conflict at Preah Vihear today. They lacked respect.

Sambath even once chided Hun Sen for not giving him enough respect. They met for the first time after his return from the United States and Sambath told me within earshot of a standoffish prime minister: ‘He thinks I’ve been tainted by foreign influences.’

Nothing could have been further from the truth.

Sambath could be prickly as he juggled a family life with the hard and fast dictates of a wire service while also moonlighting as a university lecturer and for some of the world’s great mastheads.

His favourite gigs were with Seth Mydans at The New York Times, although the list of journalists with whom he shared a cold beer, many more laughs and his political insights, was endless. Among them: Michael Hayes, Hurley Scroggins and Seth Meixner—all of The Phnom Penh Post at some point—and The Cambodia Daily’s long-serving editor, Kevin Doyle.

In the early days, the idea of a Khmer Rouge tribunal scared Sambath. He wasn’t opposed to the idea of justice—both his parents were killed by Pol Pot, and he loathed the Khmer Rouge who orphaned him. As a result, I don’t think Sambath ever knew his real birthday or his true age.

This is a point too often lost on Cambodians who grew up abroad, and long time observers whose incessant and sometimes hysterical demands of the tribunal to deliver on their sense of justice scare the daylights out of the very people they claim to represent.

Sambath genuinely feared a tribunal would lead his devastated country back to war, and revenge was never in his book. He spent a disproportionate amount of his time getting journalists out of trouble and was the only person I knew who could calm and cajole an irate Hok Lundy, the much feared bully and former National Police Commissioner.

His attitude to the tribunal, like many Cambodians, did eventually change after years of arduous negotiations evolved into the Extraordinary Chambers in the Courts of Cambodia (ECCC) and the surviving leaders of Pol Pot’s 1975-79 rule were charged and remanded. In time, Sambath warmed to the ECCC and eventually embraced it whole-heartedly.

He would leave AFP and work an array of media institutions including the New York-based Independent Journalism Foundation, before joining the ECCC as Case 001 got underway with Kaing Guek Eav, also known as Duch, in the dock.

As the fortunes of justice fluctuated, Sambath rose to the occasion, serving the courts as chief of public affairs. I will always cherish the smile on Sambath’s face that day last year when Duch was found guilty and jailed for crimes against humanity and the extermination of his compatriots.

Sambath was a man of many moods, happiest and best when taking charge of his students at the Royal University of Phnom Penh or spending an afternoon as host for the thousands of men and women who were trucked from remote kampongs to the ECCC, where they witnessed the trial process first hand.

In his final hours, doctors were preparing him for a medical evacuation to Thailand. But in the end, Sambath died where he belonged—in Cambodia. He leaves behind a wife, Chhoy

Chanthy, three children—Champaradh, Rithvong and Samboreak—an indebted nation and a generation of young Cambodian journalists who he inspired. He was also my friend, and I will miss him.