News of Journalism Mentor’s Death Broke on Facebook

from VOA

On 10 May at around 6 PM, a media student of Reach Sambath wrote on her lecturer’s Facebook profile that “Dear Lokru [lecturer or teacher], I hope you are fine now. We are worrying about you. Take care our dear lecturer”.

A Wikipedia entry about Reach Sambath, a Cambodian journalism mentor

Largely known for nurturing and mentoring young Cambodian journalists, Reach Sambath’s death shocked his students and friends. Through the Internet, they quickly learned of his suffering of a stroke and staying a hospital in Phnom Penh.

On 11 May at 9 PM, another online friend, who regards Sambath as an uncle, posted on the site saying that “I’m so sorry to hear that na lork Pou!! I will remember you and yr kindness forever… Please rest in peace…:’(”.

Reach Sambath’s Facebook friends were among the first to learn of his being hospitalized at Calmet hospital in the Cambodian capital. Following the breaking news on Facebook, people who had met Sambath in person or through the networking site started to flood his Facebook profile with notes praying for his quick recovery. Friends who couldn’t visit him at the hospital turned to Facebook and prayed for him and call for donations to help his family cover the expense. It’s the last best hope for the survival of the much-loved family man, who’s survived by his wife and three children.

Reach Sambath, 47, is more respected for being a ‘Lok Krou’ (teacher or lecturer) among media students, young reporters and people working in the mainstream media in Cambodia.

Before falling sick, he served as a chief of public affairs for the United Nations-backed tribunal. On 9 May, a day before the stroke attack, he posted pictures from his field trip to a university in Battambang province where he helped raise awareness of the Khmer Rouge tribunal.

In the last few years Sambath began posting old memoirs mostly captured through his camera lens. On his Facebook profile, there are more than six hundred photos that could well describe his work as a reporter, lecturer, spokesman and good friend of many.

Sambath’s contribution to the Cambodian media in the last two decade will continue to inspire journalism students and working reporters here. In a blog post, journalism student Sun Narin wrote that

We are really saddened to hear about the demise of our respectful lecturer Reach Sambath. We had honor to know him and had the greatest respect for him. He was a really good guy that we remember his goodness to us. We spent our time with him last year both in academic and social life.

Another junior student, Koam Tivea, posted his condolence message saying “You are an inspiration. You made us laugh and enjoy the study with you all the time. You motivated us to work harder to get bright future and of course work to help the society. I can’t say anything more”.

On 12 May, an entry about Reach Sambath on Wikipedia, the world’s largest and free encyclopedia, was appeared on the Internet serving anyone to learn more about Reach Sambath. His former students began to posted his favorite most picture with an old bicycle he once used to earn a living.

On 15 May, Sambath’s former student wrote: “Whenever I log into Facebook, I feel so sad for everyone’s status reminds me that I have lost my dearest lecturer. That sucks and hurts”.

Suggested links:
Reach Sambath, Revered Journalism Mentor, Dies
Reach Sambath on Wikipedia
What Happens to Your Facebook After You Die?
Spokesperson for Ghosts
Reach Sambath, Tribunal Spokesman in Cambodia, Dies at 47
Former AFP journalist Reach Sambath dies
Reach Sambath, 1964-2011


By Neth Pheaktra

47 years ago, in 1964, a baby boy was born into a middle class farmer family in Svay Rieng Province. His beloved parents gave him the name Sambath Reach. He grew up to become a smart and lovely child. The young boy Sambath Reach, just like all other children at the time had to suffer through the Khmer Rouge regime which led the country to devastation from 17 April 1975 to 6 January 1979.

At the time the Khmer Rouge took power, he was a boy in need of food, education and caring love from his parents, yet he was only surrounded by suffering, sadness and hunger attributable to the living conditions created by the new regime. He was separated from his parents, and forced to live in a children’s unit and had to work very hard. He was skinny and pale, but the smile of a pure and innocent boy remained in his heart. During this period of terror, his parents and four of his siblings perished. To lose his parents and siblings was the saddest thing for him to experience, and this was something he would never forget.

Sambath Reach and his only remaining brother, Reach Samnang, became orphans whose survival would depend on their own struggle, and support from relatives other people around him. After the fall of the Khmer Rouge, he walked on foot from Battambang to Svay Rieng, before moving to Phnom Penh. In the capitol he struggled to find ways to feed himself and to get education. He studied at Wat Phnom primary school and he graduated from Preah Sisowath high school in 1987. During his time in high school, he survived by teaching English part time at a school behind the Royal Palace (Sala Krouy Vaing). Already at this point, he became a popular and beloved teacher.

Reach Sambath’s life was filled with obstacles and hard struggles. He had gone through a myriad of tough experience such as being a pagoda boy and bike taxi man. He had bitter and sweet memories from these challenging times, and he always told the next generation (his students and children) about his own struggles in life. He also shared his memories from the past with new friends as well as his longstanding friends from his childhood days. He became popular for his unexhausted and mischievous jokes, and for his unconditional kindness and friendliness towards others. He kept some of his old belongings to remember the past, such as a bike that he had used since 1980s. He loved the memories connected to these belonging, and regarded them as part of his life and something that defined who he was.

In 1988, Reach Sambath received scholarship to India where he embarked on four years of agricultural science studies.  After returning to Cambodia, he started what was to become a long distinguished journalist career with AFP news agency, earning him an outstanding respect and reputation both nationally and internationally. After the UNTAC elections in 1993, the young man pursued studies in the field of journalism at Chulalongkorn University. Subsequently he studied public administration, telecommunication and journalism at California State University, Fullerton. He also received other extensive training abroad in the field of journalism, including a 3 months stay in Germany.

In 2000 he won a scholarship to the prestigious Columbia University Graduate School of Journalism in New York, where he earned a master’s degree in 2001. He took up teaching at the Department of Media and Communication at the Royal University of Phnom Penh, where he become a beloved lecturer who influenced a whole generation of Cambodian journalists.

After a long career as a journalist, he became a spokesman for the Extraordinary Chambers in the Courts of Cambodia (ECCC) in early 2006, and then in 2009 he was promoted to Chief of the Public Affairs Section at the ECCC.

Both in his professional and private life, Reach Sambath enjoyed the deepest respect and love. With his ability and friendliness, both his friends and colleagues had recognized him as a gentle man and a man of Buddhist virtue. He was known for his sense of humor, and he liked entertaining others. In his house, he kept a variety of drums and other musical instruments. Decorating his house with lots of plants was his favorite. At home, he always talked to his parrot with his sharp voice. He was a man of Buddhism follower as he used to be a pagoda boy.

Millions of people know him well through the job he held for the KR tribunal. He had helped millions of Cambodians to understand the KR trials by explaining the work of the court to the visitors as well as those who hear news on TVs and radios. Reach Sambath went to various Cambodia’s provinces together with his Public Affairs team. He was also a journalism trainer who had trained numerous talented journalists. His students and colleagues often rated his work high and considered him as the country’s highly-educated individual and a priceless human resource. He was a catalyst in changing the image of Cambodia’s press. He was revered not only by the Cambodians but also by the expatriates who had known him. He was the kind of person who always took care of others’ well-being more than his own. He was a kind person who befriended faithfully with others.

His good deeds – raising awareness of all people on the court’s trial procedure over the former Khmer Rough cadres – for the sake of the humanity and Cambodian nationals was unforgettable. At one time he said that he was not furious with any of those KR cadres. What he had done was aimed to seek justice for the whole nation… not to take revenge those who had caused his parents’ demise. This is the truly kind quality of the Buddhism he followed.

His activeness in serving the nation and his family ended up discouraging for all those who knew him. Reach Sambath,47, the Chief of tribunal’s Public Affairs Section, passed away at 8:45 p.m. on May 11, 2011 in Calmette Hospital after a team of doctors had tried their best to save his life. Reach Sambath first suffered serious high blood pressure and stroke on May 10 at 4:40 p.m. when he was performing his duty in his office. He was rushed to Calmette Hospital for emergency rescue. Both foreign and local doctors tried hard to save him, planning to send him on medical evacuation to a Bangkok hospital. The critical condition of his health, did not allow for him being transported as planned on Wednesday 11 May. He passed away just a few minutes after the decision to postpone the medical evacuation was made.

Reach Sambath, loved by his family, friends, students and colleagues will be missed by us all. He left this world far too young, without being able to say goodbye to his wife and children who he cherished and love more than anything else on this earth.

“Now it’s over for me,” was his last words after he fell ill. This last saying made us feel only sadness and sorrow, for a man who was a capacity in society, a good husband and father in family, a good elder brother for his interiors, honest fellow worker for the colleagues and a truthful friend.

Now Reach Sambath, who used to be friendly, has become a body without spirit, no longer able to speak to us all or to make fun with us after a day of hard work. No longer will we able to share meals with each others, and join together in singing songs when we relax after work, and no longer will he be able to share his working experience with us. Reach Sambath always kept his smile with all of us, but he cannot reply to us anymore. He kept his love and loyalty with nation, family and friends.

All friends and workmates share the agony of death with his family members and pray for his conscience to go to paradise and soon to be a new born. Body, Suffering Uncertain, non-self, Buddhist precept. May Sambath’s spirit be peaceful. We will always remember our husband, father, brother, friend and teacher. We lost someone we loved dearly.

Reach Sambath, Tribunal Spokesman in Cambodia, Dies at 47

Published: May 13, 2011 NEW YORK TIMES

Reach Sambath, who survived the Khmer Rougekilling fields as an orphan and rose through journalism and teaching to become the spokesman for a tribunal in Cambodia that is trying the leaders of the Khmer Rouge, died on Wednesday. He was 47.

Tang Chhin Sothy/Agence France-Presse — Getty Images

Reach Sambath in 2010 as he speaks to high school students in Phnom Penh about the court’s efforts to try former Khmer Rouge leaders in court.

The cause was a stroke brought on by high blood pressure, his family said.

Mr. Reach Sambath often said that as the spokesman for the United Nations-backed tribunal, he was helping to represent the 1.7 million who died during Khmer Rouge rule, from 1975 to 1979. Among them were his parents and all but one sibling. He called himself “a spokesperson for ghosts.”

Mr. Reach Sambath entered journalism in 1991 as a reporter for Agence France-Presse, the French news agency. He was one of the first Cambodians to work for a foreign news agency, and he covered the nation’s first democratic election, a coup, a lingering civil war and finally the collapse of the Khmer Rouge insurgency and the death of its leader, Pol Pot. During these years he also worked as a reporter and translator for The New York Times, whose global edition is The International Herald Tribune.

He was present in 1998 when two of the last Khmer Rouge holdouts, Khieu Samphan and Nuon Chea, both of whom are now on trial, surrendered to the government.

“When I see them, it is difficult to forgive — very difficult,” he said at the time. “But we have to forgive and move on.”

Mr. Reach Sambath sold ice and ferried passengers on a bicycle to support himself after the fall of the Khmer Rouge while he attended elementary and high school and learned English. He graduated in 1987 and became an English teacher. He then won a place as one of the first post-Khmer Rouge students to be sent abroad, to study agriculture in India, before returning to join Agence France-Presse. On leave from that job, he earned a master’s degree in 2001 from Columbia University’s Graduate School of Journalism.

He left the news agency in 2003 to become a professor of journalism and communications at the Royal University of Phnom Penh, a job he continued to hold after he joined the tribunal staff in 2006.

He is survived by his wife, Chhoy Chanthy, as well as a daughter, Reach Champaradh, and two sons, Reach Rithivong and Reach Samborakh.

Mr. Reach Sambath often returned to his home village in Svay Rieng Province, where he became a patron to his former neighbors and helped many of their children find work in Phnom Penh. One of his greatest moments of pride, he said, was to have earned enough money to conduct an elaborate Buddhist ceremony at his village for the souls of his parents.

រាជ សម្បត្តិៈ ឪពុកដ៏ល្អ មិត្តស្មោះស មន្ត្រីមានសមត្ថភាព

Friday, 13 May 2011 15:01
នេត្រ ភក្ត្រា Phnom Penh Post
កាល​ពី​៤៧ ឆ្នាំ​មុន គឺ​នៅ​ឆ្នាំ ១៩៦៤ ទារក​ម្នាក់​មាន​ភេទ​ប្រុស បាន​ចាប់​ប្រសូត​មក​នៅ​ក្នុង​ក្រុម​គ្រួសារ​​មួយ​នៅ​លើ​ទឹកដី​ខេត្ត​ ស្វាយរៀង។ ទារក​ម្នាក់​នោះ​ត្រូវ​បាន​ឪពុក​ម្តាយ និង​សាច់​ញាតិ​របស់​ខ្លួន​ដាក់​ឈ្មោះ​ថា រាជ សម្បត្តិ។ ទារក រាជ សម្បត្តិ បាន​ចម្រើន​វ័យ​កាន់​តែ​លឿន និង​ក្លាយ​ជា​កុមារ​ម្នាក់​ដ៏​ឈ្លាសវៃ និង​គួរ​ជាទី​ស្រឡាញ់​របស់​អស់​ញាតិ​សន្តាន នៅ​ក្នុង​ស្រុក។ កុមារា រាជ សម្បត្តិ ក៏​ដូចជា​កុមារ​ជាច្រើន​ទៀត​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជាបាន​ឆ្លង​កាត់​របប​ ខ្មែរ​ក្រហមដែល​បាន​ដឹកនាំ​ប្រទេសឆ្ពោះ​ទៅ​រក​ភាព​អន្តរាយ​ចន្លោះ​ពី​ថ្ងៃ​ ទី ១៧ មេសា ឆ្នាំ ១៩៧៥ ដល់​ថ្ងៃ​ទី ៦ ខែ​មករា ឆ្នាំ ១៩៧៩។

ភាព​ឈឺ​ចាប់ ខ្លោច​ផ្សា អត់​អាហារ​បាន​រួតរឹត​កុមារា រាជ សម្បត្តិ ដែល​កំពុង​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​វ័យ​មួយ​តម្រូវ​ការ​ការ​សិក្សានិងម្ហូប​អាហារ​ ព្រមទាំង​ការ​ថែទាំ​រក្សា​ពី​មាតាបិតា​របស់​ខ្លួន។ កុមារា​សម្បត្តិ ត្រូវ​បាន​ពង្រាត់​ពី​ឪពុកម្តាយ ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​កង​កុមារ​ធ្វើ​ការងារ​គ្មាន​ស្រាកស្រាន្ត។ កុមារ​សម្បត្តិ មាន​រូប​ស្គមស្គាំ ប៉ុន្តែ​ស្មាម​ញញឹម​ដ៏​ស្រស់​គួរ​ជាទី​ទាក់ទាញ និង​ស្នាម​ញញឹម​ដ៏​បរិសុទ្ធ​ក្នុង​នាម​ជា​មនុស្ស​ស្លូតត្រង់និង​ស្មោះស​នៅ​ តែ​ស្ថិត​ក្នុង​ក្រអៅ​បេះដូង​របស់​កុមារ​រូបនេះ​ជានិច្ច។

ភាព​សោក​សង្រេង​នៅ​ក្នុង​ជីវិត​របស់​លោក​ហើយ​មិន​អាច​បំភ្លេច​បាន​អស់​មួយ​ ជីវិត​លោក គឺ​ការ​បាត់បង់​ឪពុកម្តាយ​ជាអ្នក​មាន​មហា​ករុណគុណ​ចំពោះ​លោក ដោយសារ​តែ​ក្រុម​ខ្មែរ​ក្រហម​បាន​ប្រល័យ​ជីវិត​លោក​ទាំងពីរ​គ្មាន​ ត្រាប្រណី។ ឪពុកលោករាជសម្បត្តិ ​គឺជា​មេស្រុក​ម្នាក់​នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​ស្វាយ​រៀង​ ត្រូវ​បាន​ខ្មែរ​ក្រហម​យក​ទៅ​រៀន​សូត្រ ​និង​សម្លាប់​ចោល ​ចំណែក​ឯម្តាយ ​និង​បង​ ប្រុស​ទី២ ​របស់​លោក​ក៏បាន​ស្លាប់​ក្នុង​សម័យ​ខ្មែរ​ក្រហម​ដែរ។​ លោក​រាជ ​សម្បត្តិ​ធ្លាប់​បាន​ថ្លែង​ថា ​របប​ខ្មែរ​ក្រហម​បាន​បំផ្លាញ​សុភ​មង្គល​ និង​សេចក្តី​សុខ​របស់​លោក​ជាមួយ​ឪពុក​ម្តាយ ​និង​បង​ប្អូន​របស់​លោក​។

កុមារា ​ រាជ សម្បត្តិ ព្រម​ទាំង​បង​ប្អូន​របស់​លោក​បាន​ក្លាយ​ជា​កុមារ​កំព្រា រស់នៅ​ដោយ​ពឹង​លើ​ខ្លួន​ឯង និង​ការ​ជួយ​ផ្តល់​ការ គាំទ្រ​ពី​សំណាក់​សាច់ញាតិ និង​ពលរដ្ឋ​មួយ​ចំនួន។ ក្រោយ​រំដោះ​ថ្ងៃ ៧ មករា ឆ្នាំ ១៩៧៩ កុមារា រាជ សម្បត្តិ បាន​ធ្វើដំណើរ​មក​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ។ កុមារា​ សម្បត្តិ បាន​ព្យាយាម​តស៊ូ​ជម្នះ​នូវ​រាល់​ឧបសគ្គ​ទាំង​ឡាយ​នៅ​ក្នុង​ជីវិត។ កុមារ​សម្បត្តិ បាន​ចម្រើន​វ័យ​បាន បន្ត​ការសិក្សា​របស់​ខ្លួន​ចេញ​ពី​សាលា​បឋមសិក្សា​វត្តភ្នំ ហើយ​បាន​បញ្ចប់​ការ​សិក្សា​ទុតិយភូមិ​នៅឆ្នាំ ១៩៨៧ នៅ​វិទ្យាល័យ​ព្រះស៊ីសុវត្ថិ។ កំពុង​សិក្សា លោក​រាជ សម្បត្តិ បាន​បើក​បង្រៀន​ភាសា​បរទេស​ក្រៅម៉ោង គឺ​នៅ​សាលា​ក្រោយវាំង។ ជា​គ្រូភាសា​អង់គ្លេស លោក​បាន​បង្ហាត់បង្រៀន​មនុស្ស​ជាច្រើន​ឲ្យ​ចេះ​សរសេរ និង​និយាយ​ភាសា​អង់គ្លេស។ យុវជន​រាជ សម្បត្តិ បាន​ក្លាយ​ទៅជាគ្រូ​បង្រៀន​ភាសា​អង់គ្លេស​យ៉ាង​ស្ទាត់​ជំនាញ។

ជីវិត ​លោក រាជ សម្បត្តិ បាន​ឆ្លង​កាត់​នូវ​ឧបសគ្គ និង​ការ​តស៊ូ​យ៉ាង​ខ្លាំង។ លោក​ឆ្លង​កាត់​ ជីវិត​ក្មេងវត្ត និង​បាន​ហែល កាត់​នូវ​ការ​តស៊ូ​ដ៏​ច្រើន​អនេក​ដូចជា​រត់​កង់​ឌុប​ពីឆ្នាំ១៩៨១ ដល់ឆ្នាំ ១៩៨៤ ដើម្បីរកប្រាក់ចិញ្ចឹមជីវិត និងបន្តការរៀនសូត្ររបស់ខ្លួន។ លោករាជ សម្បត្តិ បាន​រក្សា​ទុក​នូវ​អនុស្សាវរីយ៍​ជូរចត់ និង​ផ្អែមល្ហែម​នៅក្នុង​ជីវិត​របស់​លោក​ជានិច្ច និង​តែងតែ​លើក​ឡើង​ពី​ជីវិត​តស៊ូ​របស់​លោក​ប្រាប់​ដល់​ក្មេង​ជំនាន់​ក្រោយ។ លោក​ក៏​តែងតែ​រម្លឹក​ឡើង​វិញ​ពី​អតីតកាល​របស់​លោក ជាមួយ​នឹង​មិត្តភក្តិ​ដទៃ​ទៀត​ដែល​បាន​ស្គាល់​គ្នានិង​រៀន​ជាមួយ​គ្នា​ តាំងពី​កុមារភាព​ម្ល៉េះ។

លោក​ រាជ សម្បត្តិ បាន​ក្លាយ​ជា​មនុស្ស​ម្នាក់​មាន​ប្រជាប្រិយភាព​ដោយសារ​តែ​ការ​និយាយ​រឿង​ កំប្លែង​របស់​លោក​មិនចេះ​រីងស្ងួត និង​ភាព​ក្រមិចក្រមើម​របស់​លោក រួម​នឹង​ភាព​ស្រស់ស្រាយ និង​រាក់ទាក់​ចំពោះ​មនុស្ស​គ្រប់រូប។ លោក​បាន​រក្សា​ទុក​នូវ​របស់​ចាស់ៗ​ដែល​លោក​បាន​ប្រើប្រាស់​ពី​មុន​មក​ក្នុង​ នោះ​មាន​កង់​មួយ ដែល​លោក​បាន​ជិះ​វា​តាំង​ពី​ក្នុង​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ ១៩៨០​ម្ល៉េះ។ លោក​រាជ សម្បត្តិ ជា​មនុស្ស​ស្រឡាញ់​របស់​ប្រើប្រាស់​របស់​ខ្លួន និង​ភ្ជាប់​ខ្លួន​ទៅ​នឹង​របស់​ទាំងនោះ ដោយ​ចាត់​ទុកថា ជាផ្នែក​មួយ​នៃ​ជីវិត​របស់​លោក។ ​លោក​រាជ​ សម្បត្តិ ​បាន​ទទួល​អាហារូប​ករណ៍​ទៅ​សិក្សា​នៅ​ប្រទេស​ឥណ្ឌា​​ បន្ទាប់​ពី​លោក​បាន​បញ្ចប់​ការ​សិក្សា​ថ្នាក់​វិទ្យា​ល័យ​ក្នុង​ឆ្នាំ ​១៩៨៨​។

ក្រោយ​ពី​សម័យ​អ៊ុនតាក់ និង​ការ​រៀបចំ​ការ​បោះឆ្នោត​នៅ​ឆ្នាំ ១៩៩៣ យុវជន​រាជ សម្បត្តិ បាន​បន្ត​ការ​សិក្សា​ផ្នែក​សារព័ត៌មាន​នៅ​សាកល​វិទ្យាល័យ​ជូឡា ​ឡុងកន។ បន្ទាប់​មក លោក​បាន​សិក្សា​ជំនាញ​ផ្នែក​ទំនាក់ទំនង​សាធារណៈ សារគមនាគមន៍ និង​វិជ្ជា​ជីវៈ​សារព័ត៌មាន​នៅ​សាកលវិទ្យាល័យ​រដ្ឋកាលីហ្វ័រនីញ៉ា។ លោក​បាន​ធ្វើការ​សិក្សា និង​ទទួល​ការ​បណ្តុះបណ្តាល​ផ្នែក​ជំនាញ​សារព័ត៌មាន​នៅ​បរទេស​ជាច្រើន​ថែម​ ទៀត។ លោក​បាន​បម្រើ​ការងារ​អាជីព​ជា​អ្នក​កាសែត​អស់​រយៈ​ពេល​ជាង ២០ ឆ្នាំ​ដោយ​បាន​ធ្វើ​ជា​អ្នក​ឆ្លើយឆ្លង​ព័ត៌មាន​អន្តរជាតិធំៗ​ជាច្រើន​ប្រចាំ ​ប្រទេស​កម្ពុជា។ លោក​បាន​លាចេញ​ពី​ជីវិត​ជា​អ្នកកាសែត​មក​ជាអ្នក​នាំ​ពាក្យ​អង្គជំនុំ​ជម្រះ​ វិសាមញ្ញ​ នៅក្នុង​តុលាការ​កម្ពុជា​នៅដើម​ឆ្នាំ ២០០៦ ហើយ​ក្រោយ​មក​បា​នក្លាយ​ជាប្រធាន​ផ្នែក​កិច្ចការ សាធារណៈ​នៃ​សាលា​ក្តី​ចម្រុះ​កម្ពុជា អង្គការ​សហប្រជាជាតិ​នេះ។

លោក​រាជ សម្បត្តិ ទាំង​ក្នុង​អាជីព និង​ក្នុង​ជីវិត​ឯកជន​របស់​លោក​បាន​ទទួល​នូវ​ការ​គោរព​ដ៏​ជ្រាលជ្រៅ​បំផុត។ ជាមួយ​នឹង​សមត្ថភាព ភាព​រាក់ទាក់​ស្រស់ស្រាយ​របស់​លោក ទាំង​មិត្តភក្តិ និង​មិត្ត​រួម​អាជីព​បាន​ទទួល​ស្គាល់​លោក​ថា ជា​មនុស្ស​ដ៏​ស្លូតត្រង់់និង​ដ៏​ល្អ​ប្រពៃ​ម្នាក់​ប្រកប​ដោយ​ធម៌​ព្រះពុទ្ធ​ នៅ​ក្នុង​ខ្លួន។ លោក​ចូលចិត្ត​លេងសើច​សប្បាយ និង​ជាអ្នក​ចូលចិត្ត​សិល្បៈ​កម្សាន្ត។ នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​ លោក​រាជ សម្បត្តិ បាន​រក្សា​ទុក​នូវ​ស្គរ និង​គ្រឿង​ភ្លេង​ជាច្រើន​ទៀត។ ការ​តុបតែង​ផ្ទះ​ជា​លក្ខណៈ​ធម្មជាតិ​គឺ ជា​ចំណង់ចំណូលចិត្ត​របស់​លោក។ នៅ​ពេល​សម្រាក លោក​តែងតែ​ហៅ​លេង​ជាមួយ​សត្វ​សារិកាកែវ​របស់​លោក ជាមួយ​នឹង​សំឡេង​គ្រលួច។ លោក​រាជ សម្បត្តិ ជា​មនុស្សម្នាក់​ដែល​កាន់​ខ្ជាប់​ព្រះពុទ្ធសាសនា ដោយសារ​លោក​ក៏​ជា​អតីត​ក្មេង​វត្តម្នាក់ដែលបានស្គាល់គ្រប់រសជាតិទាំងអស់។

មនុស្ស ​ទូទៅ​បាន​ស្គាល់​លោក​យ៉ាង​ច្បាស់​តាម​រយៈ​កិច្ចការ​នៅ​សាលាក្តី​ ខ្មែរក្រហម។ លោក​រាជ សម្បត្តិ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ប្រជាពលរដ្ឋ​រាប់សែន លាន​នាក់​យល់ដឹង​ពី​ដំណើរការ​ជំនុំជម្រះ​សាលាក្តី​ខ្មែរ​ក្រហម ដោយ​ធ្វើការ​ពន្យល់​នៅ​ពេល​ពលរដ្ឋ​ធ្វើ​ទស្សនកិច្ច នៅ​សាលាក្តី​ខ្មែរក្រហម​ផង និង​លោក​រួម​នឹង​ក្រុម​ការងារ​បាន​ចុះ​ទៅ​កាន់​ខេត្ត​នានា​នៅក្នុង​ប្រទេស​ កម្ពុជា។ លោក​រាជ សម្បត្តិ ក៏ជា អ្នក បណ្តុះ-​បណ្តាល​អ្នក​សារព័ត៌​មាន​ដ៏​ច្រើន​ដែរ។ សិស្ស និស្សិត រួម​នឹង​អ្នក​រួម​អាជីព​តែង​តែ​ឲ្យ​តម្លៃ​លើ​រូប​លោក និង​ចាត់​ទុក​រូប​លោក រាជ សម្បត្តិ ជា​មនុស្ស​ម្នាក់​មាន​ការ​អប់រំ​ខ្ពស់ និង​ជា​ធន​ធាន​មនុស្ស​ដ៏​មាន​តម្លៃ​ម្នាក់​សម្រាប់​ប្រទេស​ជាតិ​។ លោក​ជា​កម្លាំង​ចលករមួយ​ជួយ​ផ្លាស់​ប្តូរ​មុខ​មាត់​នៃ​វិស័យ​សារព័ត៌-​មាន​ នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា។ ការ​ស្រឡាញ់​រាប់​អាន​ចំពោះ​លោក​រាជ សម្បត្តិ មិន​ត្រឹម​តែ មាន​ជាមួយ​នឹង​ជន​ជាតិ​ខ្មែរ​ដូច​គ្នា​នោះ​ឡើយ ប៉ុន្តែ​ការ​ស្រឡាញ់​នេះ បាន​ដិត​ជាប់​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​របស់​ជន​បរទេស​ទាំង​ឡាយ​ដែល​បាន ស្គាល់​លោក​រាជ សម្បត្តិ។ លោក​សម្បត្តិ គឺ​ជា​មនុស្ស​ម្នាក់​ដែល​គិត​ពី​សុខ​ទុក្ខ​របស់​អ្នក​ដទៃ ជាង​សុខ​ទុក្ខ​របស់​ខ្លួន​ឯង។ លោក​ជា មនុស្ស​ចិត្ត​បុណ្យ រាប់​អាន​មនុស្ស​ដោយ​ស្មោះ​ស​បំផុត​។

អំពើ​ល្អ​របស់​លោក​សម្រាប់​ មនុស្ស​ជាតិ និង​ប្រជា-​ជាតិ​ខ្មែរគឺ​ជា​អ្វី​ដែល​មនុស្ស​គ្រប់​រូប​ចង​ចាំ​មិន​ភ្លេច គឺ​ការ​ជួយ​ធ្វើ​ឲ្យ​ពលរដ្ឋ​ទាំង​អស់​យល់​ដឹង​ពី​ដំណើរ​ការ​ជំនុំ​ជម្រះ​លើ​ អតីត​មេ​ដឹក​នាំ​ខ្មែរ​ក្រហម​។ លោក​បាន​ថ្លែង​ប្រាប់​ខ្ញុំ​នា​ពេល​មួយ​ថា លោក​មិន​មានការ​គំុកួន​អ្វី​ឡើយ​ចំពោះ​មេដឹក​នាំ​ខ្មែរ​ក្រហម​។ អ្វី​ដែល​លោក​ធ្វើ​គឺ​ធ្វើ​ដើម្បី​នាំ​មក​នូវ​យុត្តិ​ធម៌​សម្រាប់​ប្រជា​ ជាតិ​ខ្មែរ​ទាំង​មូល គឺ​មិនមែន​ដើម្បី​សង​សឹក​នឹង​អតីត​មេដឹក​នាំ​ខ្មែរ​ក្រហម ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ឪពុក​ម្តាយ​របស់​លោក​ស្លាប់​បាត់​បង់​ជីវិត​ឡើយ​។ នេះ​គឺ​ជា​ចិត្ត​បុណ្យ របស់​អ្នក​កាន់​ព្រះ​ពុទ្ធ​សាសនា​ពិត​ប្រាកដ​ម្នាក់​ដែល​លោក​រាជ សម្បត្តិ​មាន។

ភាព​សកម្ម​នៅក្នុង​ការងារ​បម្រើ​ជាតិ និង​គ្រួសារ​របស់​លោក​រាជ សម្បត្តិ បាន​បញ្ចប់​ទៅ​ដោយ​មិនអស់​ចិត្ត​សម្រាប់​មនុស្សទូទៅ​ដែល​ស្គាល់និង​រាប់អាន​ លោក។ លោក រាជ ​សម្បត្តិ មានអាយុ ៤៧ ឆ្នាំ ជា​ប្រធាន​ផ្នែកកិច្ចការ​សាធារណៈ​នៃ​អង្គ​ជំនុំ​ជម្រះ​វិសាមញ្ញ​ក្នុង​ តុលាការ​កម្ពុជា​ ដែល​បាន​ទទួល​រង​នូវ​ជំងឺ​លើស​ឈាម​ធ្ងន់​ធ្ងរ​ ត្រូវបានមច្ចុរាជផ្តាច់ផ្តិលជីវិតរបស់លោកនៅវេលាម៉ោង ៨ និង ៤៥ នាទីថ្ងៃទី១១ ខែឧសភា ឆ្នាំ ២០១១ នៅមន្ទីរពេទ្យ​កាល់ម៉ែត បន្ទាប់​ពីក្រុម​គ្រូពេទ្យ​បាន​ព្យាយាម​ក្នុង​ការ​ជួយ​សង្គ្រោះ​អាការ​ជំងឺ​ ដ៏ធ្ងន់​ធ្ងរ​របស់​លោក។

លោក រាជ ​សម្បត្តិ មាន​បញ្ហា​លើស​ឈាម​ កាល​ពី​ល្ងាច​ថ្ងៃ​ទី ១០ ខែ​ឧសភា វេលា​ម៉ោង ៤ និង​ ៣០​ នាទី​រសៀល នៅ​ពេល​លោក​កំពុង​បំពេញ​ការងារ។ លោក​ត្រូវ​បញ្ជូន​ពី​សាលា​ក្តី​មក​កាន់​មន្ទីរ​ពេទ្យ​កាលម៉ែតដើម្បី​ធ្វើ​ ការសង្គ្រោះ​បន្ទាន់។ បើ​តាម​ក្រុម​គ្រូ​ពេទ្យ ដោយ​សារ​តែ​ស្ថានភាព​លើស​ឈាម​របស់​លោក​មាន​សភាព​ធ្ងន់ធ្ងរ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​លោក រាជ សម្បត្តិ ​ដាច់​សរសៃ​ឈាម​នៅ​ក្នុង​ខួរ​ក្បាល។ លោក រាជ សម្បត្តិ បាន​សម្រាន្ត​ស្តូក​ស្តឹង​មិន​ដឹង​ខ្លួនចាប់តាំង​ពីលោក​ទទួល​រងជំងឺ​លើស​ឈាម ​ ហើយ​លោក​ត្រូវ​បាន​ក្រុម​គ្រូពេទ្យបន្ត​ដក​ដង្ហើម​ដោយ​មាន​ខ្យល់​អុកស៊ីសែន​ ជា​ជំនួយ។ ក្រុម​គ្រូពេទ្យ​ទាំង​ជាតិ ​និង​បរទេស​បាន​ខិត​ខំជួយ​សង្គ្រោះ​លោក ​ដោយ​មាន​គម្រោង​បញ្ជូន​លោក​ទៅ​ព្យាបាល​នៅ​ទីក្រុង​បាង​កក​ ប៉ុន្តែ​ដោយ​សារតែ​ស្ថាន​ភាព​សុខ-​ភាព​របស់​លោក​មិន​អំណោយ​ផល​ដល់​ការបញ្ជូន ​ទៅព្យាបាល​នៅក្រៅ​ប្រទេស​ឡើយ​។ ក្តី​ សង្ឃឹម​លើរូប​លោក​បានធ្លាក់​ចុះ ​ទីបំផុត​លោក​រាជ ​សម្បត្តិ ​ដែល​មនុស្ស​ទូទៅ​បាន​ស្គាល់ ​និងទទួល​ស្គាល់ពី​ប្រសិទ្ធភាព​ការងារ​របស់​លោក ​តាមរយៈ​កិច្ចការ​នៅ​សាលាក្តី​ខ្មែរ​ក្រហម ​បានលា​ចាកលោក​នេះ ​ដោយ​បន្សល់​ទុកនូវ​ភាព​អាឡោះអាល័យ​សម្រាប់​ក្រុម​គ្រួសារ​ មិត្ត​ភក្តិ​រួមអាជីព​និង​ប្រជា​ពល​រដ្ឋរួម​ជាតិ​របស់​លោក​។ លោក​រាជ សម្បតិ្ត បាន​លាចាក​លោក​នេះ​ទាំង​មិន​បាន​និយាយ​អ្វី​មួយ​ម៉ាត់​ទៅ​កាន់​កូនៗ​ជាទី​ ស្រឡាញ់​របស់​លោកនិង​ឧត្ដមភរិយា​លោក​ឡើយ។

«ពេល​នេះ បង​ចប់​ហើយ»។ នេះ​គឺ​ជា​ពាក្យ​សម្តី​ចុង​ក្រោយ​ដែល​លោក​រាជ សម្បត្តិ បាន​បន្លឺ​ឡើង​នៅ​ពេល​ដែល​លោក ទទួល​រង​នូវ​ការ​វាយលុក​យ៉ាង​ខ្លាំង​ពី​ការ​ឡើង​សម្ពាធ​ឈាម។ សម្តី​ចុង​ក្រោយ​របស់​លោក​ធ្វើ​ឲ្យ​មនុស្ស​ទូទៅ​នឹក​គិត អាណិត​ខ្លោច​ចិត្ត​ចំពោះ​មនុស្ស​ម្នាក់​ដែល​មាន​សមត្ថភាព​នៅ​ក្នុង​សង្គម ជា​ឪពុក​ដ៏​ល្អ​នៅ​ក្នុង​គ្រួសារ ជា​បង​ប្រុស​ដ៏​ល្អ​សម្រាប់​ប្អូនៗ​ទាំងឡាយ ជា​សហសេវិក​ដ៏​ស្មោះត្រង់​សម្រាប់​មិត្ត​រួម​ការងារនិង​ជា​មិត្តភក្តិ​ដ៏​ ស្មោះស​ចំពោះ​មិត្ត​ពី​កុមារភាព។

នៅ​ពេល​នេះ លោករាជ សម្បត្តិ ដ៏មានប្រជាប្រិយភាព បាន​ក្លាយ​ជា​សាកសពគ្មាន​ព្រលឹង មិន​អាច​និយាយ​មក​កាន់​យើង​ទាំងអស់​គ្នា​បាន​ទៀត​ឡើយ មិន​អាច​សប្បាយ​រីករាយ​ក្រោយ​ពី​សម្រាក​ការងារ​ជា​មួយ​យើង​ទៀត​ទេ ហើយ​ក៏​មិន​អាច​ចែក ​រម្លែក​មីឆា និង​ម្ហូប​អាហារ​ជាមួយ​គ្នា និង​ចែក​គ្នា​ច្រៀង​កម្សាន្ត​សប្បាយ​ពេល​សម្រាក​ពី​ការងារនិង​ចែក​រម្លែក​បទ ​ពិសោធ​ក្នុង​ការងារ​ជាមួយ​យើង​ទៀត​ឡើយ។ លោក​រាជ សម្បត្តិ បាន​បន្សល់​ទុក​នូវ​តែ​ស្នាម​ញញឹម​សម្រាប់​យើង​ទាំងអស់​គ្នានិង​​មិន​អាច​ ឆ្លើយ តប​ជាមួយ​នឹង​ការ​ផ្តោះផ្តង​របស់​យើង​ទៀត​ទេ។ លោក​បន្សល់​នូវ​ក្តី​ស្រឡាញ់ និង​ភាព​ស្មោះត្រង់​របស់​លោក​ចំពោះ​ជាតិ គ្រួសារ និង​មិត្តភក្តិ​ពី​ថ្ងៃ​នេះ​ត​ទៅ។ មិត្ត​ភក្តិ​រួម​អាជីព​ជាអ្នក​សារព័ត៌​មាន​ទាំង​អស់ ​សូម​ចូល​រួម​មរណ​ទុក្ខ​ចំពោះ​ក្រុម​គ្រួសារ​សព​របស់​លោក​រាជ ​សម្បត្តិ​ និងសូម​ បួងសួង​ឲ្យវិញ្ញាណ-​ក្ខន្ធ​លោក​ទៅកា​ន់សុគតិ​ភព​ និ​ងឆាប់​យោនយក​​កំណើត​សាជាថ្មី។​​ រូបំ ទុក្ខំ អនិច្ចំ អនត្តា។ សូមលោករាជ សម្បត្តិ បាន​សេចក្តីសុខ​ជា​រៀង​រហូត ពួកយើង​ខ្ញុំ​នៅ​ខាង​ក្រោយ​ចងចាំ​ជានិច្ច​ចំពោះ​រូប​លោក។ គ្មាន​អ្វី​សោកសៅនិង​ក្តុកក្តួល​ជាង​ ការ​បាត់បង់​អ្នក​ដែល​ជា​ទី​ស្រឡាញ់​របស់​ខ្លួន​ ឡើយ!

មរណភាព​របស់​លោក រាជ សម្បត្តិ ជា​ការ​បាត់​បង់​ធនធាន​មនុស្ស​ដ៏​សំខាន់

ដោយ ដែន អយុធ្យា
RFA …….2011-05-12

ប្រមុខ ​ដឹក​នាំ​រដ្ឋាភិបាល សមាគម​កាសែត ព្រម​ទាំង​អ្នក​សារ​ព័ត៌មាន​ជាតិ អន្តរជាតិ សម្ដែង​ការ​សោកស្ដាយ​ចំពោះ​មរណភាព​របស់​លោក រាជ សម្បត្តិ។

លោក រាជ សម្បត្តិ សាស្ត្រាចារ្យ​សារ​ព័ត៌មាន និង​ជា​អ្នក​កាសែត​កម្ពុជា​ដ៏​មាន​ស្នាដៃ​ម្នាក់ បាន​ទទួល​មរណ​ភាព កាល​ពី​ថ្ងៃ​ទី​១១ ខែ​ឧសភា វេលា​ម៉ោង​៨ និង​៤៥​នាទី នា​មន្ទីរ​ពេទ្យ​កាល់ម៉ែត្រ ដោយ​ជំងឺ​បែក​សរសៃ​ឈាម​ក្នុង​ខួរ​ក្បាល។

មរណភាព​របស់​លោក ត្រូវ​បាន​សាធារណជន និស្សិត ក្រុម​អ្នក​កាសែត រួម​ទាំង​ប្រមុខ​ដឹក​នាំ​រដ្ឋាភិបាល​ខ្មែរ​ផង បាន​ចូល​រួម​សោកស្ដាយ និង​បាន​ចាត់​ទុក​ជា​ការ​បាត់​បង់​ធនធាន​មនុស្ស​ដ៏​សំខាន់​ម្នាក់​នៅ​ កម្ពុជា។

លោក​នាយក​រដ្ឋ​មន្ត្រី ហ៊ុន សែន និង​ភរិយា នៅ​ថ្ងៃ​ទី​១២ ខែ​ឧសភា បាន​សរសេរ​លិខិត​រំលែក​ទុក្ខ​មួយ​ច្បាប់​ផ្ញើ​ជូន​ភរិយា​របស់​លោក រាជ សម្បត្តិ ដើម្បី​ចូល​រួម​រំលែក​ទុក្ខ និង​បាន​បួងសួង​ឲ្យ​វិញ្ញាណក្ខន្ធ​សព​លោក រាជ សម្បត្តិ បាន​ដល់​សុគតិភព ព្រម​ទាំង​បាន​ផ្ដល់​ថវិកា​មួយ​ចំនួន​ចូល​រួម​ប្រារព្ធ​ពិធី​បុណ្យ​សព​ផង​ ដែរ។

ប្រមុខ​ដឹក​នាំ​រដ្ឋាភិបាល​ក៏​បាន​ចាត់​ទុក​មរណភាព​នេះ​ថា ជា​ការ​បាត់បង់​នូវ​ធន​ធាន​មនុស្ស​ដ៏​សំខាន់​មួយ​រូប​របស់​កម្ពុជា។

បន្ថែម​លើ​នេះ លោក ខៀវ កាញារិទ្ធិ រដ្ឋ​មន្ត្រី​ក្រសួង​ព័ត៌មាន និង​ថ្នាក់​ដឹក​នាំ​ទីស្ដីការ​គណៈរដ្ឋមន្ត្រី ក៏​បាន​ចូល​រួម​រំលែក​ទុក្ខ និង​បាន​នាំ​យក​ថវិកា​ជួយ​ដល់​ភរិយា​លោក រាជ សម្បត្តិ សម្រាប់​ចំណាយ​ក្នុង​ពិធី​បុណ្យ​ផង​ដែរ។

ក្រៅ​ពី​សារ​រំលែក​ទុក្ខ​របស់​ប្រមុខ​ដឹក​នាំ ក៏​ដូច​ជា​មន្ត្រី​ជាន់​ខ្ពស់​រដ្ឋាភិបាល ក៏​មាន​សមាគម​អ្នក​សារ​ព័ត៌មាន​ខ្មែរ​ជា​ច្រើន​ស្ថាប័ន ក៏​បាន​ផ្ញើ​សារ​ចូល​រួម​រំលែក​ទុក្ខ​មរណភាព ដល់​គ្រួសារ​សព​លោក រាជ សម្បត្តិ នេះ​ដែរ។

សារ​រំលែក​ទុក្ខ​ទាំង​នោះ​រួម​មាន ក្លឹប​អ្នក​កាសែត​កម្ពុជា ក្រុម​ប្រឹក្សា​សារ​ព័ត៌មាន​កម្ពុជា និង​មាន​សារ​របស់​សមាគម​ជន​រង​គ្រោះ​ក្នុង​របប​កម្ពុជា​ប្រជាធិបតេយ្យ ព្រម​ទាំង​សារ​ពី​សាលាក្ដី​ខ្មែរ​ក្រហម​ផង។

លោក លី ម៉េងហ៊ួរ អ្នក​ឆ្លើយ​ឆ្លង​ព័ត៌មាន​ឲ្យ​វិទ្យុ​បារាំង​អន្តរ​ជាតិ​ប្រចាំ​ប្រទេស​ កម្ពុជា បាន​ចាត់​ទុក​ដំណឹង​មរណ​ភាព​របស់​លោក រាជ សម្បត្តិ ថា​ជា​ការ​បាត់​បង់​គ្រូ​បង្រៀន​កាសែត​ដ៏​ល្អ​ម្នាក់​នៅ​កម្ពុជា។ លោក​ថា លោក រាជ សម្បត្តិ មិន​ត្រឹម​តែ​ជា​គ្រូ​បង្រៀន​ដែល​មាន​គុណ​សម្បត្តិ​ល្អ​គ្រប់​យ៉ាង​នោះ​ទេ រូប​លោក​ក៏​បាន​ដើរ​តួ​សំខាន់​ក្នុង​ការ​លើក​កម្ពស់​សេរីភាព​សារ​ព័ត៌មាន និង​លទ្ធិ​ប្រជាធិបតេយ្យ​នៅ​កម្ពុជា។

លី ម៉េង​ហ៊ួរ បន្ថែម​ថា លោក រាជ សម្បត្តិ ក្រៅ​ពី​ជា​សាស្ត្រាចារ្យ​សារព័ត៌មាន​ប្រកប​ដោយ​គុណ​ភាព។ តួនាទី​របស់​លោក​នៅ​សាលាក្ដី​ខ្មែរ​ក្រហម ជា​ប្រធាន​ផ្នែក​កិច្ច​ការ​សាធារណៈ​នៃ​សាលាក្ដី​នេះ គឺ​តួនាទី​របស់​លោក​ត្រូវ​បាន​ក្រុម​អ្នក​កាសែត​ជាតិ អន្តរ​ជាតិ ចាត់​ទុក​ថា​បាន​បង្ក​លក្ខណៈ​ងាយ​ស្រួល​ដល់​ពួក​គេ ក្នុង​ការ​ស្វែង​រក​ព័ត៌មាន​ជុំវិញ​សាលាក្ដី​ខ្មែរ​ក្រហម ៖ «ជា​ការ​ បាត់​បង់​លោក​គ្រូ ដែល​បាន​បណ្ដុះ​បណ្ដាល ក៏​ដូច​ជា​រៀម​ច្បង​ដែល​បាន​ចង្អុល​បង្ហាញ​សម្រាប់​អ្នក​កាសែត​យើង ដើម្បី​ឲ្យ​មាន​ការ​ប្រើ​ប្រាស់​វិជ្ជាជីវៈ​សារព័ត៌មាន​ហ្នឹង​ឲ្យ​ចំ​ទិស​ដៅ ឲ្យ​មាន​ក្រម​សីលធម៌។ មរណភាព​របស់​លោក​គ្រូ រាជ សម្បត្តិ ជា​ការ​បាត់​បង់​មួយ​ដ៏​ធំ​សម្រាប់​ក្នុង​វិស័យ​កាសែត​នៅ​ប្រទេស​កម្ពុជា​ យើង។ មួយ​វិញ​ទៀត​សម្រាប់​កិច្ច​ការ​នៅ​សាលាក្ដី​ខ្មែរ​ក្រហម គាត់​ក៏​បាន​បំពេញ​ក្នុង​មុខ​ងា​ផ្ដល់​អត្ថ​ប្រយោជន៍​យ៉ាង​ច្រើន សម្រាប់​សាធារណជន តាម​រយៈ​ការ​ផ្ដល់​ជា​ព័ត៌មាន​ដល់​អ្នក​កាសែត គាត់​ជា​មនុស្ស​មួយ​ដែល​យើង​ស្រួល​ទំនាក់​ទំនង​សម្រាប់​ទទួល​បាន​ព័ត៌មាន​ពី ​ដំណើរ​ការ​កាត់​ទោស​មេ​ដឹក​នាំ​ខ្មែរ​ក្រហម ក្នុង​រយៈ​ពេល​កន្លង​មក»

ចំណែក លោក នេត្រ ភក្ត្រា អគ្គ​លេខាធិការ​សមាគម​ការ​ពារ​អ្នក​កាសែត​កម្ពុជា និង​ជា​អ្នក​កាសែត​ផង​នោះ បាន​ថ្លែង​ក្នុង​ទឹក​មុខ​ក្រៀមក្រំ និង​បាន​ចាត់​ទុក​មរណភាព​របស់​លោក រាជ សម្បត្តិ ថា​ជា​ការ​បាត់​បង់​ធនធាន​មនុស្ស​ដ៏​សម្បួរ​បែប​មួយ​រួប​នៅ​កម្ពុជា។ ព្រោះ​រូប​លោក គឺ​ជា​សាស្ត្រាចារ្យ​សារ​ព័ត៌មាន និង​ជា​អ្នក​សារ​ព័ត៌មាន​កម្ពុជា​ដ៏​មាន​ស្នាដៃ និង​បាន​ចូល​រួម​ចំណែក​នៅ​ក្នុង​ការ​លើក​កម្ពស់​សេរីភាព​សារព័ត៌មាន​នៅ​ កម្ពុជា ៖ «លោក រាជ សម្បត្តិ ជា​មនុស្ស​ដែល​មាន​សមត្ថភាព ហើយ​យើង​បាន​ឃើញ​ហើយ​តាម​រយៈ​ក៏​ដូច​ជា​សកម្មភាព​ការ​ងារ​របស់​គាត់​នៅ​ សាលាក្ដី​ខ្មែរ​ក្រហម។ ប្រជា​ជន​តិច​ណាស់​ដែល​មិន​ស្គាល់​គាត់ ប៉ុន្តែ​ប្រជា​ជន​ភាគ​ច្រើន​បាន​ស្គាល់​គាត់។ ការណ៍​ដែល​លោក រាជ សម្បត្តិ បាន​ទទួល​មរណភាព​នេះ គឺ​យើង​មាន​ទុក្ខ​ក្រៀមក្រំ ហើយ​វា​ជា​ការ​បាត់​បង់​ធនធាន​មនុស្ស​មួយ​ដ៏​សំខាន់​សម្រាប់​ប្រទេស​ កម្ពុជា»

សម្រាប់​ក្រុម​អ្នក​យក​ព័ត៌មាន ក៏​ដូច​ជា​និស្សិត​ដែល​ធ្លាប់​បាន​សិក្សា​វិជ្ជា​កាសែត​ពី​លោក រាជ សម្បត្តិ ដែល​បាន​ចូល​រួម​បុណ្យ​សព និង​គោរព​វិញ្ញាណក្ខន្ធ​របស់​លោក​ដល់​គេហដ្ឋាន នៅ​ថ្ងៃ​ទី​១២ ខែ​ឧសភា ក៏​បាន​សម្ដែង​នូវ​ការ​សោកស្ដាយ និង​ចូល​រួម​រំលែក​ទុក្ខ​យ៉ាង​ក្រៀមក្រំ​ជា​មួយ​ក្រុម​គ្រួសារ​នៃ​សព ព្រម​ទាំង​បាន​បួង​សួង​ឲ្យ​វិញ្ញាណ​របស់​លោក​បាន​ទៅកាន់​សុគតិភព។

សព​លោក រាជ សម្បត្តិ ត្រូវ​បាន​តម្កល់​ទុក​ធ្វើ​បុណ្យ​តាម​ប្រពៃណី នៅ​គេហដ្ឋាន​សព ផ្ទះ​លេខ​៤៨៧ ភូមិ​ត្រពាំង​ឈូក សង្កាត់​ទឹក​ថ្លា ខណ្ឌ​សែន​សុខ រាជធានី​ភ្នំពេញ។ ពិធី​បូជា​សព​គ្រោង​ធ្វើ​នៅ​ថ្ងៃ​អាទិត្យ ទី​១៥ ខែ​ឧសភា ខាង​មុខ​នេះ។

លោក រាជ សម្បត្តិ មាន​បញ្ហា​លើស​ឈាម​កាលពី​ល្ងាច​ថ្ងៃ​ទី​១០ ខែ​ឧសភា នៅ​ពេល​លោក​កំពុង​បំពេញ​ការងារ​នៅ​សាលាក្ដី​ខ្មែរ​ក្រហម។ លោក​ត្រូវ​បាន​បញ្ជូន​ពី​សាលាក្ដី ទៅ​កាន់​មន្ទីរ​ពេទ្យ​កាល់​ម៉ែត្រ ដើម្បី​ធ្វើ​ការ​សង្គ្រោះ​បន្ទាន់។ បើ​តាម​ក្រុម​គ្រូពេទ្យ ដោយសារ​តែ​ស្ថានភាព​លើស​ឈាម​របស់​លោក​មាន​សភាព​ធ្ងន់ធ្ងរ បាន​ធ្វើឲ្យ​លោក រាជ សម្បត្តិ ដាច់​សរសៃ​ឈាម​នៅ​ក្នុង​ខួរ​ក្បាល។

លោក រាជ សម្បត្តិ មាន​អាយុ​៤៧​ឆ្នាំ ធ្លាប់​ទទួល​បាន​សញ្ញាប័ត្រ​ជា​ច្រើន​ផ្នែក​កាសែត មក​ពី​សាកល​វិទ្យាល័យ​កូឡុំប៊ី សហ​រដ្ឋ​អាមេរិក អាល្លឺម៉ង់ រួម​ទាំង​សញ្ញាប័ត្រ​ពី​សាកល​វិទ្យាល័យ​ជូឡា​ឡុង​កន ប្រទេស​ថៃ។

លោក រាជ សម្បត្តិ គឺ​ជា​អតីត​អ្នកសារព័ត៌មាន​ជើងចាស់ ប្រចាំ​ទីភ្នាក់ងារ​ព័ត៌មាន​ល្បីៗ មួយ​ចំនួន ដូច​ជា AFP មុន​នឹង​លោក​បាន​ក្លាយ​ជា​អ្នក​នាំ​ពាក្យ​សម្រាប់​អង្គ​ជំនុំ​ជម្រះ​ វិសាមញ្ញ​ក្នុង​តុលាការ​កម្ពុជា នៅ​ដើម​ឆ្នាំ​២០០៦។ ក្រោយ​មក លោក​បាន​ក្លាយ​ជា​ប្រធាន​ផ្នែក​កិច្ចការ​សាធារណៈ​នៃ​សាលា​ក្ដី​ខ្មែរក្រហម។

លោក រាជ សម្បត្តិ គឺ​ជា​កូន​កំព្រា ដោយសារ​ឪពុក​ម្ដាយ​ត្រូវ​បាន​សម្លាប់​ដោយ​ក្រុម​ខ្មែរ​ក្រហម។ លោក រាជ សម្បត្តិ បាន​រៀប​ការ និង​មាន​កូន​ប្រុស​ស្រី​ចំនួន​បី​នាក់៕

កំណាព្យ លោកគ្រូរាជ សម្បត្តិ

កំណាព្យ                        តែងដោយ និស្សិតផ្នែកប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយឆ្នាំទីមួយ

លោកសាស្រ្តាចារ្យរាជ សម្បត្តិ                              ជាគ្រូបង្ហាត់មានមេត្តា

ផ្តល់ចំនេះដឹងគ្រប់អាត្មា                                       អោយដល់សិស្សាគ្រប់ៗគ្នា។

លោកស្វ័យខិតខំបង្រៀនសិស្ស                            ខំតម្រង់ទិសសិស្សគ្រប់គ្នា

បំពេញចំនេះអោយសព្វគ្រប់                                 ផ្តល់ជាទ្រព្យទុក្ខទៅមុខ។

មិនត្រឹមជាគតិបណ្ឌិត                                          អ្នកព័ត៌មានពិតជួយដល់ជាតិ

លោកបានខិតខំយ៉ាងខ្មីឃ្មាត                                ជួយបម្រើជាតិនិងប្រ​ជា។

ឥឡូវលោកគ្រូបានស្ងប់សុខ                                 ទៅឋានខាងមុខដោយសុខុម

សិស្សទាំងអស់គ្នានឹងខិតខំ                                   តាមការផ្តែផ្តាំមិនបំភ្លេច។

វិយោគកថានៃមរណភាពរបស់លោក រាជ សម្បត្តិ

by Neth Pheaktra on Thursday, May 12, 2011 at 11:15am

កាលពី៤៦ ឆ្នាំមុន គឺនៅឆ្នាំ ១៩៦៥ ទារកម្នាក់មានភេទប្រុស បានចាប់ប្រសូតមកនៅក្នុងក្រុមគ្រួសារត្រកូលកសិករ

មួយនៅលើទឹកដីខេត្តស្វាយរៀង។ ទារកម្នាក់នោះត្រូវបានឱពុកម្តាយ និងសាច់ញាតិរបស់ខ្លួនដាក់ឈ្មោះថា រាជ សម្បត្តិ។ ទារក រាជ សម្បត្តិ បានចម្រើនវ័យកាន់តែលឿន និងក្លាយជាកុមារម្នាក់ដ៏ឈ្លាតវៃ និងគួរជាទីស្រលាញ់របស់អស់ញាតិសន្តាន នៅក្នុង

ស្រុក។ កុមារា រាជ សម្បត្តិ ក៏ដូចជាកុមារជាច្រើនទៀតនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា បានឆ្លងកាត់របបខ្មែរក្រហម ដែលបានដឹកនាំប្រទេស ឆ្ពោះទៅរកភាពអន្តរាយចន្លោះពីថ្ងៃទី ១៧ មេសា ឆ្នាំ ១៩៧៥ ដល់ថ្ងៃទី ៦ ខែមករា ឆ្នាំ ១៩៧៩។

ភាពឈឺចាប់ ខ្លោចផ្សា អត់អាហារបានរួតរឹតកុមារា រាជ សម្បត្តិ ដែលកំពុងស្ថិតនៅក្នុងវ័យមួយតម្រូវការការសិក្សា និង ម្ហូបអាហារព្រមទាំងការថែទាំរក្សាពីមាតាបិតារបស់ខ្លួន។ កុមារាសម្បត្តិ ត្រូវបានពង្រាតពីឪពុកម្តាយ ស្ថិតនៅក្នុងកងកុមារធ្វើការ ងារគ្មានស្រាកស្រាន្ត។ កុមារសម្បត្តិ មានរូបស្គមស្គាំ ប៉ុន្តែស្មាមញញឹមដ៏ស្រស់គួរជាទីទាក់ទាញ និងស្នាមញញឹមដ៏បរិសុទ្ធក្នុងនាម ជាមនុស្សស្លូតត្រង់ និងស្មោះសនៅតែស្ថិតក្នុងក្រអៅបេះដូវរបស់កុមាររូបនេះជានិច្ច។ ភាពសោកសង្រេងនៅក្នុងជីវិតរបស់លោក ហើយមិនអាចបំភ្លេចបានអស់មួយជីវិតលោក គឺការបាត់បង់ឪពុកម្តាយជាអ្នកមានមហាករុណគុណចំពោះលោក ដោយសារតែ


កុមារារាជ សម្បត្តិ ព្រមទាំងបងប្អូនរបស់លោកបានក្លាយជាកុមារកំព្រា រស់នៅដោយពឹលើខ្លួនឯង និងការជួយផ្តល់ការ គាំទ្រពីសំណាក់សាច់ញាតិ និងពលរដ្ឋមួយចំនួន។ ក្រោយរំដោះថ្ងៃ ៧ មរា ឆ្នាំ ១៩៧៩ កុមារា រាជ សម្បត្តិ បានធ្វើដំណើរមក

ទីក្រុងភ្នំពេញ។ កុមារាសម្បត្តិ បានព្យាយាមតស៊ូ ជម្នះនូវរាល់ឧបសគ្គទាំងឡាយនៅក្នុងជីវិត។ កុមារសម្បត្តិ បានចម្រើនវ័យ បាន បន្តការសិក្សារបស់ខ្លួនចេញពីសាលាបឋមសិក្សាវត្តភ្នំ ហើយបានបញ្ចប់ការសិក្សាទុតិយភូមិនៅឆ្នាំ ១៩៨៧ នៅវិទ្យាល័យព្រះ

ស៊ីសុវត្ថិ។ កំពុងសិក្សា លោករាជ សម្បត្តិ បានបើកបង្រៀនភាសាបរទេសក្រៅម៉ោង គឺនៅសាលាក្រោយវាំង។ ជាគ្រូភាសាអង់

គ្លេស លោកបានបង្ហាត់បង្រៀនមនុស្សជាច្រើនឲ្យចេះសរសេរ និងនិយាយភាសាអង់គ្លេស។ យុវជនរាជ សម្បត្តិ បានក្លាយទៅ គ្រូបង្រៀនភាសាអង់គ្លេសយ៉ាងស្ទាត់ជំនាញ។

ជីវិតលោក រាជ សម្បត្តិ បានឆ្លងកាត់នូវឧបសគ្គ និងការតស៊ូយ៉ាងខ្លាំង។ លោកឆ្លងកាត់ជាជីវិតក្មេងវត្ត និងបានហែល កាត់នូវការតស៊ូដ៏ច្រើនអនេកដូចជារត់កងឌុបជាដើម។ លោករាជ សម្បត្តិ បានរក្សាទុកនូវអនុស្សាវរីយ៍ជូរចាត់ និងផ្អែមល្ហែមនៅក្នុង

ជីវិតរបស់លោកជានិច្ច និងតែងតែលើកឡើងពីជីវិតតស៊ូរបស់លោកប្រាប់ដល់ក្មេងជំនាន់ក្រោយ។ លោកក៏តែងតែរម្លឹកឡើងវិញពី

អតីតកាលរបស់លោក ជាមួយនឹងមិត្តភក្តិដទៃទៀតដែលបានស្គាល់គ្នា និងរៀនជាមួយគ្នាតាំងពីកុមារភាពម្ល៉េះ។ លោករាជ សម្បត្តិ បានក្លាយជាមនុស្ស ម្នាក់មានប្រជាប្រិយភាពដោយសារតែការនិយាយរឿងកំប្លែងរបស់លោកមិនចេះរីងស្ងួតនិងភាពក្រមិចក្រមើម

របស់លោក រួមនឹង ភាពស្រស់ស្រាយ និងរាក់ទាក់ចំពោះមនុស្សគ្រប់រូប។ លោកបានរក្សាទុកនូវរបស់ចាស់ៗដែលលោកបានប្រើ ប្រាស់ពីមុនមកក្នុងនោះមានកងមួយ ដែលលោកបានជិះវាតាំងពីក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៩៨០ម្ល៉េះ។ លោករាជ សម្បត្តិ បានមនុស្ស

ស្រលាញ់របស់ប្រើប្រាស់របស់ខ្លួន និងភ្ជាប់ខ្លួនទៅនឹងរបស់ទាំងនោះ ដោយចាត់ទុកថា ជាផ្នែកមួយនៃជីវិតរបស់របស់លោក។

ក្រោយពីសម័យអ៊ុនតាក់ និងការរៀបចំការបោះឆ្នោតនៅឆ្នាំ ១៩៩៣ យុវជនរាជ សម្បត្តិ បានបន្តការសិក្សាផ្នែកសារ

ព័ត៌មាននៅសាកលវិទ្យាល័យជូឡា ឡុងកន។ បន្ទាប់មក លោកបានសិក្សាជំនាញផ្នែកទំនាក់ទំនងសាធារណៈ សារគមនាគមន៍ និងវិជ្ជាជីវៈសារព័ត៌មាននៅសាកលវិទ្យាល័យរដ្ឋកាលីហ្វ័រនីញ៉ា។ លោកបានធ្វើការសិក្សានៅប្រទេសឥណ្ឌា និងទទួលការបណ្តុះ បណ្តាលផ្នែកជំនាញសារព័ត៌មាននៅបរទេសជាច្រើនថែមទៀត។ លោកបានបម្រើការងារអាជីពជាអ្នកកាសែតអស់រយៈពេលជាង ២០ ឆ្នាំ ដោយបានធ្វើជាអ្នកឆ្លើឆ្លងព័ត៌មានអន្តរជាតិធំៗជាច្រើនប្រចាំប្រទេសកម្ពុជា។ លោកបានលាចេញពីជីវិតជាអ្នកកាសែត

មកជាអ្នកនាំពាក្យអង្គជំនុំជម្រះវិសាមញ្ញក្នុងតុលាការកម្ពុជានៅដើមឆ្នាំ ២០០៦ ហើយក្រោយមកបានក្លាយជាប្រធានផ្នែកិច្ចការ សាធារណៈនៃសាលាក្តីចម្រុះកម្ពុជា អង្គការសហប្រជាជាតិនេះ។

លោករាជ សម្បត្តិ ទាំងក្នុងអាជីព និងក្នុងជីវិតឯកជនរបស់លោកបានទទួលនូវការគោរពដ៏ជ្រៀលជ្រៅបំផុត។ ជាមួយ

នឹងសមត្ថភាព ភាពរាក់ទាក់ស្រស់ស្រាយរបស់លោក ទាំងមិត្តភក្តិ និងមិត្តរួមអាជីពបានទទួលស្គាល់លោកថា ជាមនុស្សដ៏ស្លូត ត្រង់់ និងដ៏ល្អប្រពៃម្នាក់ប្រកបដោយធម៌ព្រះពុទ្ធនៅក្នុងខ្លួន។ លោកចូលចិត្តលេងសើចសប្បាយ និងជាអ្នកចូលចិត្តសិល្បៈកម្សាន្ត។ នៅក្នុងផ្ទះរបស់គាត់ លោករាជ សម្បត្តិ បានរក្សាទុកនូវស្គរ និងគ្រឿងភ្លេងជាច្រើនទៀត។ ការតុបតែងផ្ទះជាលក្ខណៈធម្មជាតិគឺ ជាចំណង់ចំណូលចិត្តរបស់លោក។ នៅពេលសម្រាក លោកតែងតែហៅលេងជាមួយសត្វសារិកាកែវរបស់លោក ជាមួយនឹង

សំឡេងគ្រលួច។ លោករាជ សម្បត្តិ ជាមនុស្សម្នាក់ដែលកាន់ខ្ជាប់ព្រះពុទ្ធសាសនា ដោយសារលោកក៏ជាអតីតក្មេងវត្តម្នាក់។

មនុស្សទូទៅបានស្គាល់លោកយ៉ាងច្បាស់តាមរយៈកិច្ចការនៅសាលាក្តីខ្មែរក្រហម។ លោករាជ សម្បត្តិ បានធ្វើឲ្យប្រជា ពលរដ្ឋរាប់សែន លាននាក់យល់ដឹងពីដំណើរការជំនុំជម្រះសាលាក្តីខ្មែរក្រហម ដោយធ្វើការពន្យល់នៅពេលពលរដ្ឋធ្វើទស្សនកិច្ច នៅសាលាក្តីខ្មែរក្រហមផង និងលោករួមនឹងក្រុមការងារបានចុះទៅកាន់ខេត្តនានាក្នុងប្រទេសកម្ពុជា។ លោករាជ សម្បត្តិ ក៏ជា អ្នក បណ្តុះបណ្តាលអ្នកសារព័ត៌មានដ៏ច្រើនដែរ។ សិស្ស និស្សិត រួមនឹងអ្នករួមអាជីពតែងតែឲ្យតម្លៃលើរូបលោក និងចាត់ទុករូបលោក រាជ សម្បត្តិ ជាមនុស្សម្នាក់មានការអប់រំខ្ពស់ និងជាធនធានមនុស្សដ៏មានតម្លៃម្នាក់សម្រាប់ប្រទេសជាតិ។ លោកជាកម្លាំងចលករ មួយជួយផ្លាស់ប្តូរមុខមាត់នៃវិស័យសារព័ត៌មាននៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា។ ការស្រលាញ់រាប់អានចំពោះលោករាជ សម្បត្តិ មិនត្រឹមតែ មានជាមួយនឹងជនជាតិខ្មែរដូចគ្នានោះឡើយ ប៉ុន្តែការស្រលាញ់នេះ បានដិតជាប់នៅក្នុងចិត្តរបស់ជនបរទេសទាំងឡាយដែលបាន ស្គាល់លោករាជ សម្បត្តិ។ លោកសម្បត្តិ គឺជាមនុស្សម្នាក់ដែលគិតពីសុខទុក្ខរបស់អ្នកដទៃ ជាងសុខទុក្ខរបស់ខ្លួនឯង។ លោកជា មនុស្សចិត្តបុណ្យ រាប់អានមនុស្សដោយស្មោះសបំផុត។

អំពើល្អរបស់លោកសម្រាប់មនុស្សជាតិ និងប្រជាជាតិខ្មែរ គឺជាអ្វីដែលមនុស្សគ្រប់រូបចងចាំមិនភ្លេច គឺការជួយធ្វើឲ្យពល រដ្ឋទាំងអស់យល់ដឹងពីដំណើរការជំនុំជម្រះលើអតីតមេដឹកនាំខ្មែរក្រហម។ លោកបានថ្លែងប្រាប់ខ្ញុំនាពេលមួយថា លោកមិនមាន

ការគំគួនអ្វីឡើយចំពោះមេដឹកនាំខ្មែរក្រហម។ អ្វីដែលលោកធ្វើគឺធ្វើដើម្បីនាំមកនូវយុត្តិធម៌សម្រាប់ប្រជាជាតិខ្មែរទាំងមូល គឺមិន មែនដើម្បីសងសឹកនឹងអតីតមេដឹកនាំខ្មែរក្រហម ដែលធ្វើឲ្យឪពុកម្តាយរបស់លោកស្លាប់បាត់បង់ជីវិតឡើយ។ នេះគឺជាចិត្តបុណ្យ របស់អ្នកកាន់ព្រះពុទ្ធសាសនាពិតប្រាកដម្នាក់ដែលលោករាជ សម្បត្តិមាន។

ភាពសកម្មនៅក្នុងការងារបម្រើជាតិ និងគ្រួសារបស់លោករាជ សម្បត្តិ បានបញ្ចប់ទៅដោយមិនអស់ចិត្តសម្រាប់មនុស្ស ទូទៅដែលស្គាល់ និងរាប់អានលោក។ លោក រាជ សម្បត្តិ មានអាយុ ៤៦ ឆ្នាំ ជាប្រធានផ្នែកកិច្ចការសាធារណៈនៃអង្គជំនុំជម្រះវិសាមញ្ញក្នុងតុលាការកម្ពុជា ដែលបានទទួលរងនូវជំងឺលើសឈាមធ្ងន់ធ្ងរ ត្រូវបានមច្ចុរាជផ្តាច់ផ្តិលជីវិតរបស់លោកនៅវេលាម៉ោង ៨ និង ៤៥ នាទីថ្ងៃទី១១ ខែឧសភា ឆ្នាំ ២០១១ នៅមន្ទីរពេទ្យកាល់ម៉ែត បន្ទាប់ពីក្រុមគ្រូពេទ្យបានព្យាយាមក្នុងការជួយសង្គ្រោះ


លោក រាជ សម្បត្តិ មានបញ្ហាលើសឈាម កាលពីល្ងាចថ្ងៃទី ១០ ខែឧសភា វេលាម៉ោង ៤ និង ៣០ នាទីរសៀល នៅពេលលោកកំពុងបំពេញការងារ។ លោកត្រូវបញ្ជូនពីសាលាក្តីមកកាន់មន្ទីរពេទ្យកាលម៉ែតដើម្បីធ្វើការសង្គ្រោះបន្ទាន់។ បើតាមក្រុមគ្រូពេទ្យ ដោយសារតែស្ថានភាពលើសឈាមរបស់លោកមានសភាពធ្ងន់ធ្ងរ បានធ្វើឲ្យលោក រាជ សម្បត្តិ ដាច់សរសៃឈាមនៅក្នុងខួរក្បាល។ លោក រាជ សម្បត្តិ បានសម្រាន្តស្តូកស្តឹងមិនទាន់ដឹងខ្លួនចាប់តាំងពីលោកទទួលរងជំងឺលើសឈាម ហើយលោកត្រូវបានក្រុមគ្រូពេទ្យបន្តដកដង្ហើមដោយមានខ្យល់អុកស៊ីសែនជាជំនួយ។

ក្រុមគ្រូពេទ្យទាំងជាតិ និងបរទេសបានខិតខំជួយសង្គ្រោះលោក ដោយមានគម្រោងបញ្ជូនលោកទៅព្យាបាលនៅទីក្រុង បាងកក ប៉ុន្តែដោយសារតែស្ថានភាពសុខភាពរបស់លោកមិនអំណោយផលដល់ការបញ្ជូនទៅព្យាបាលនៅក្រៅប្រទេសឡើយ។ ក្តី សង្ឃឹមលើរូបលោកបានធ្លាក់ចុះ ទីបំផុតលោករាជ សម្បត្តិ ដែលមនុស្សទូទៅបានស្គាល់ និងទទួលស្គាល់ពីប្រសិទ្ធភាពការងាររបស់លោក តាមរយៈកិច្ចការនៅសាលាក្តីខ្មែរក្រហម បានលាចាកលោកនេះ ដោយបន្សល់ទុកនូវភាពអលោះអាល័យសម្រាប់ក្រុមគ្រួសារ មិត្តភក្តិ រួមអាជីព និងប្រជាពលរដ្ឋរួមជាតិរបស់លោក។ លោករាជ សម្បតិ្ត បានលាចាកលោកនេះទាំងមិនបាននិយាយអ្វី មួយម៉ាត់ទៅកាន់កូនៗជាទីស្រលាញ់របស់លោក និងភរិយាលោកឡើយ។

«ពេលនេះ បងចប់ហើយ»។ នេះគឺជាពាក្យសម្តីចុងក្រោយដែលលោករាជ សម្បត្តិ បានបន្លឺឡើងនៅពេលដែលលោក ទទួលរងនូវការវាយឡុកយ៉ាងខ្លាំងពីការឡើងសម្ពាធឈាម។ សម្តីចុងក្រោយរបស់លោកធ្វើឲ្យមនុស្សទូទៅនឹកគិត អាណិតខ្លោច ចិត្តចំពោះមនុស្សម្នាក់ដែលមានសមត្ថភាពនៅក្នុងសង្គម ជាឪពុកដ៏ល្អនៅក្នុងគ្រួសារ ជាបប្រុសដ៏ល្អសម្រាប់ប្អូនៗទាំងឡាយ ជាសហសេវិកដ៏ស្មោះត្រង់សម្រាប់មិត្តរួមការងារ និងជាមិត្តភក្តិដ៏ស្មោះសចំពោះមិត្តពីកុមារភាព។

នៅពេលនេះ លោករាជ សម្បត្តិ ដ៏មានប្រជាប្រិយភាព បានក្លាយជាសាកសព គ្មានព្រលឹង មិនអាចនិយាយមកកាន់

យើងទាំងអស់គ្នាបានទៀតឡើយ មិនអាចសប្បាយរីករាយក្រោយពីសម្រាកការងារជាមួយយើងទៀតទេ ហើយក៏មិនអាចចែក រម្លែកមីឆា និងម្ហូបអាហារជាមួយគ្នា និងចែកគ្នាច្រៀងកម្សាន្តសប្បាយ ពេលសម្រាកពីការងារ និងចែករម្លែកបទពិសោធក្នុងការងារ ជាមួយយើងទៀតហើយ។ លោករាជ សម្បត្តិ បានបន្សល់ទុកនូវតែស្នាមញញឹមសម្រាប់យើងទាំងអស់គ្នា និងគ្មានមិនអាចឆ្លើយ តបជាមួយនឹងការផ្តោះផ្តងរបស់យើងទៀតឡើយ។ លោកបន្សល់នូវក្តីស្រលាញ់ និងភាពស្មោះត្រង់របស់លោកចំពោះជាតិ គ្រួសារ និងមិត្តភក្តិពីថ្ងៃនេះតទៅ។

មិត្តភក្តិរួមអាជីពជាអ្នកសារព័ត៌មានទាំងអស់ សូមចូលរួមមរណទុក្ខចំពោះក្រុមគ្រួសារសពរបស់លោករាជ សម្បត្តិ និងសូម បួងសួងឲ្យវិញ្ញាណខ្កន្ធលោកទៅកាន់សុគតិភព និងឆាប់យោងចាប់កំណើតសាជាថ្មី។ រូបំ ទុក្ខំ អនិច្ចំ អនត្តា។ សូមលោក

រាជ សម្បត្តិ បានសេចក្តីសុខជារៀងរហូត ពួកយើងខ្ញុំនៅនៅខាងក្រោយចងចាំជានិច្ចចំពោះរូបលោក។ គ្មានអ្វីសោកសៅ និងក្តុក ក្តួលជាងការបាត់បង់អ្នកដែលជាទីស្រលាញ់របស់ខ្លួនឡើយ!