Study or Business?

By Sun Narin

It is a dilemma for youths to make decision whether to go on with their study or to stop to do business for the rest of their life with the particular reasons urging them to do so after graduating from high school or university. A Pursat provincial girl, Lim Phohuy, 23 years old, who stopped studying four years ago in order to do business with her mother as the cosmetic seller, said that she did not want to stop studying after finishing grade 12 because she wanted to pursue higher education so that she could learn more. “My mother said I should stop studying to help her because now she is old and she could not do it alone,” she said. “I have to help her because I am the only girl in the family.” adding that she found business good for her since she could earn a lot of money, though it is a hard work.

However, In Samrithy, the Executive Director of NGO Education Partnership, value both education and doing business, explaining that the concept of education does not mean that after graduation, they have to go to work for the state or NGOs, but it means that they study and they can find and generate job by themselves.

“It is the success of the education that they can go to help their parents do business,” he said, adding that Cambodia’s mindset is not right that graduate students should work in the office only, not doing business. “It not the problem if they study in the level that they know how to manage their business, but if they want to do bigger business, they have to have more education,” he said. He added that the job market that the government and institution provides is still narrow, so it is beneficial that parents make business for children.

A Bachelor graduate from Information Technology who graduated in 2008 and then has gone to hometown to do business said to be unnamed that he there are a lot of work that he has to help the family. “The work is prepared for me by my parents. Working sometimes cannot find more money than doing business,” adding he used to work for a year, but he found it that it is a hard job for him, so he stopped working and going to his hometown to create one business by himself with the support of his parents. As observed that most of the students who stop studying and start doing business are females.

Nom Bophary, director of the Department of Women and Education at the Ministry of Women’s Affairs, explained that this is the mindset of the family and society that devalues the education of female children since they can be dependent on the husband’s economy in the future. “Some parents think that marriage and doing business for daughters are better than further education that children will go away from them and they can have boyfriend,” she said. “Girl children are easy to earn money for family comparing to boys. Therefore, they keep daughters at home at the same time they have job for children to pass on.” However, some students stop studying and then do business because they don’t have more money to continue their study, so there is only one choice is to find job or to do business. It is the challenging for those who are from the poor family to try to study for their future. However, the youths from the rich family do not care much about knowledge since they can have business to do though they do not have job from their study. The ministry of education has the strategic plan for the education for all at least students can finish grade 9 by 2015.

Ou Eng, secretary-general of education at the Ministry of Education, said that it is the decision of the parents who support children to stop them from studying and let them do business. However, he suggested that the parents should provide them with higher education so that they will have enough knowledge to do business and contribute to helping develop the country.

ដោយ ស៊ុន ណារិន

 

វាជាការពិបាកមួយសម្រាប់យុវជនក្នុងការសម្រេចចិត្តថា តើពួកគេនឹងបន្តការសិក្សា ឬក៍ប្រកបមុខ

របរជាលក្ខណៈជំនួញសម្រាប់ជីវិតរបស់ពួកគេទៅអនាគត ដោយហេតុផលមួយចំនួន បន្ទាប់ពីពួក

គេបញ្ចប់ការសិក្សានៅវិទ្យាល័យ ឬមហាវិទ្យាល័យ។

អាយុ២៣ឆ្នាំ កញ្ញា លឹម ផូហ៊ុយ បានឈប់រៀនប្រហែលជា៤ឆ្នាំមកហើយ ដើម្បីជួយលក់គ្រឿង

សំអាង និងក្រអូបជាមួយម្តាយរបស់កញ្ញានៅខេត្តពោធិ៍សាត់។ កញ្ញាមានប្រសាសន៍ថា កញ្ញាមិន

ចង់ឈប់រៀនទេ បន្ទាប់ពីបញ្ចប់ថ្នាក់ទី១២ ពីព្រោះកញ្ញាចង់បន្តការសិក្សានៅថ្នាក់ឧត្តមសិក្សា។

កញ្ញាបានបញ្ជាក់ថាៈ«ម្តាយរបស់ខ្ញុំនិយាយថា ខ្ញុំគួរតែឈប់ដើម្បីជួយគាត់ ពីព្រោះគាត់ឥឡូវក៏

ចាស់ និងមិនអាចលក់តែឯងបានទេ។ ខ្ញុំត្រូវតែជួយគាត់ពីព្រោះខ្ញុំជាកូនស្រីតែមួយនៅក្នុងគ្រួសារ»

។ កញ្ញាបានបញ្ជាក់ថា ទោះបីជាការរកស៊ីហត់បន្តិច និងគ្មានពេលសម្រាក តែកញ្ញាអាចរកលុយ

បានច្រើន។

អ្នកខ្លះ និងម្តាយមួយចំនួនយល់ថា សិស្សមិនអាចរកលុយបានច្រើនទេ ពេលចេញទៅធ្វើការ បើ

ប្រៀបធៀបនឹងការរកស៊ី។ ឪពុកម្តាយក្នុងគ្រួសារអ្នកមានខ្លះ ជាពិសេសអ្នកប្រកបជំនួញមិនសូវ

អោយតម្លៃទៅលើការសិក្សាប៉ុន្មានទេ។ ពួកគេតែងតែចង់អោយកូនទៅស្នងរបរ ឬជំនួញរបស់ពួក

គេនៅថ្ងៃអនាគត។ មិនតែប៉ុណ្ណោះ សិស្សមកពីគ្រួសារអ្នកមានមួយចំនួន មិនសូវជារៀនពួកែ

ដូច្នេះការរកស៊ីជាជម្រើសដ៏ល្អបំផុតសម្រាប់គេ។

 

ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ លោកអិន សំរិទ្ធី ជានាយកប្រតិបត្តិដៃគូអប់រំNGO បានអោយតម្លៃទៅ

លើចំនុចទាំងពីរ គឺការសិក្សា និងការរកស៊ី ដោយលោកបានពន្យល់ថា គំនិតនៃការការអបរំមិន

មានន័យថា បន្ទាប់ពីការបញ្ចប់ការសិក្សា ពួកគេត្រូវតែទៅធ្វើការអោយរដ្ឋ ឬក៍អង្គការនោះទេ តែវា

មានន័យថា ពួកគេរៀន និងអាចរក និងបង្កើតការងារបានដោយខ្លួនឯង។

លោកបានមានប្រសាសន៍ថាៈ«វាជាជោគជ័យនៃការអប់រំហើយដែលពួកគេអាចទៅជួយឪពុកម្តាយក្នុងការរកស៊ីបន្ទាប់ពីការសិក្សា»។​ លោកបានបន្ថែមថា ផ្នត់គំនិតខ្មែរមិនត្រឹមត្រូវទេ ដែលពួកគាត់

យល់ថា សិស្សដែលបញ្ចប់ការសិក្សាគូរតែធ្វើការនៅក្នុងការិយាល័យ មិនមែនធ្វើការរកស៊ីទេ។

លោកបញ្ជាក់ថាៈ«វាអូខេហើយ ប្រសិនបើពួកគាត់មានចំនេះដឹងគ្រប់គ្រាន់ពីរបៀបនៃការរកស៊ី ប៉ុន្តែប្រសិនបើគាត់ចង់ធ្វើជំនួញធំជាងនេះ គាត់ត្រូវតែមានចំនេះដឹងបន្ថែម»។ លោកបានបន្ថែមថា

ទីផ្សារការងារដែលរដ្ឋាភិបាល​ និងស្ថាប័នមួយចំនួនផ្តល់អោយមានភាពចង្អៀតនៅឡើយទេ ដូច្នេះ

វាជាការល្អហើយដែលឳពុកម្តាយបានបង្កើតមុខរបរអោយកូន។

អាយុ ២៨ឆ្នាំ ដែលបានបញ្ចប់ការសិក្សាថ្នាក់បរិញ្ញាបត្រផ្នែកអាយធី នៅឆ្នាំ២០០៨ លោកបាន

និយាយសុំមិនអោយបញ្ចេញឈ្មោះថា  លោកបានត្រលប់ទៅរកស៊ីវិញ ដោយសារតែលោកមាន

កិច្ចការរកស៊ីជាច្រើនដែលត្រូវជួយនៅក្នុងគ្រួសារ។

លោកមានប្រសាសន៍ថាៈ«ការងារត្រូវបានរៀបចំដោយឪពុកម្តាយរបស់ខ្ញុំ។ ធ្វើការពេលខ្លះមិនអាច

រកលុយបានច្រើនជាងការរកស៊ី»។

ភាគច្រើនសិស្សដែលឈប់រៀន ហើយទៅរកស៊ី គឺជានារី។  អ្នកស្រីនុំ បូផារី ប្រធាននាយកដ្ឋានស្រ្តី និងការអប់រំបានអោយដឹងថា វាជាផ្នត់គំនិតរបស់គ្រួសារ ឬក៍ជាផ្នត់គំនិតសង្គមដែលគិតថាកូនស្រី

រៀនមិនបានប្រយោជន៍អ្វី ហើយនៅពេលមានប្តីអាចផ្អែកទៅលើសេដ្ឋកិច្ចរបស់ប្តី។

អ្នកស្រីបានមានប្រសាសន៍ថាៈ«ម៉ែឪខ្លះគិតថារៀបការឬក៏រកស៊ីទៅប្រសើរជាងអោយកូនទៅរៀនឆ្ងាយនៅទីក្រុងដើម្បីបន្តការសិក្សាថ្នាក់មហាវិទ្យាល័យ។ពួកគេមានផ្នត់គំនិតថា កាលណាកូនស្រី ទៅរៀនឆ្ងាយ វាអាចប៉ះពាល់ប្រពៃណី ដូចជាការមានសង្សារជាដើម»។​ ហើយមួយទៀតលោកស្រី

បានបញ្ជាក់ថាៈ«កូនស្រីងាយស្រូលរកប្រាក់ចំនូលជាងកូនប្រុសនៅក្នុងគ្រួសារ ដូច្នេះគាត់ជុំរុញ

កូនប្រុសទុកកូនស្រីអោយនៅផ្ទះ។ »

ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សិស្សមួយចំនួនបានឈប់រៀន ហើយទៅប្រកបរបររកស៊ីពីព្រោះពួក

គាត់មិនមានលុយគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីបន្តការសិក្សា ដូច្នេះមានតែជម្រើសមួយទេគឺស្វែងរកការងារ ឬ

ក៏ប្រកបរបររកស៊ី។ សម្រាប់អ្នកមកពីគ្រួសារក្រ ព្យាយាមសិក្សាដើម្បីធ្វើការនៅថ្ងៃអនាគត រីឯ

អ្នកមកពីគ្រួសារអ្នកមានខ្លះ មិនសូវខ្វល់ពីការសិក្សាទេ ពីព្រោះពួកគេអាចមានជំនួញរកស៊ីដែល

ឪពុកម្តាយរបស់គេបានរៀបចំអោយ។

 

ក្រសួងអប់រំ យុវជន និងកីឡា មានផែនការយុទ្ធសាស្រ្ត គឺគោលនយោបាយអបរំទាំងអស់គ្នា

អោយរៀនបានថ្នាក់ទី៩ នៅឆ្នាំ ២០១៥។

លោកអ៊ូ អេង ជាអគ្គនាយកនៃអគ្គនាយកដ្ឋានអប់រំនៃក្រសួងអប់រំបានមានប្រសាសន៍ថាក្រសួង

ចង់អោយប្រជាជនមានការអបរំអោយបានច្រើន និងខ្ពង់ខ្ពស់ដើម្បីជួយកសាងសេដ្ឋកិច្ច និងជួយ

សង្គម តែវាជាការសម្រេចចិត្តរបស់ឪពុកម្តាយរបស់គេដែលអោយកូនទៅរកស៊ី។ ប៉ុន្តែលោកបានសំនូមពរដល់ឪពុកម្តាយ អោយកូនរៀនសូត្រអោយបានរៀនសូត្រដល់ថ្នាក់ឧត្តម

សិក្សាប្រសិនបើអាច ដើម្បីអោយពួកគេមានភាពងាយស្រួលក្នុងការរកស៊ី និងអាចជួយអភិវឌ្ឍ

ប្រទេសជាតិ។

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s